This blog is dedicated to my home town Negombo, its people, its history, culture, its life, politics and the norms and the values which I learned from them.

Friday, 3 December 2021

සේවියර්තුමාගේ 'නොදිරන සිරුර' සරත් වීරසේකරලා රාහුල හිමි ලෙස ජිවම් කිරීමේ වාර්ගික දේශපාලනය

සාන්ත ෆ්‍රැන්සිස් සේවියර්තුමාගේ (Saint Francis Xavier) මංගල්‍ය දිනය යෙදී ඇත්තේ අද (දෙසැම්බර් 3) දිනය. ක්‍රි.ව. 1506 අප්‍රියල් 7වෙනි දින වර්තමාන ස්පාඤ්ඤය සහ ප්‍රංශය ඈදාගෙන ඇති බාස්ක් (Basque) රටේ සේවියර් රජමාලිගේ (the royal castle of Xavier / The Castillo de Javier, Navarre, Spain) කුමාරයෙක් ලෙස උපත ලැබූ ෆ්‍රැන්සිස් සේවියර් 1552 දෙසැම්බර් 03 දින චිනයේ සැන්ග්චුආන් (Shangchuan Island) දුපතේදී මිය ගියේය. සේවියර්තුමාගේ මංගල්‍යය දිනය යෙදී ඇත්තේ එතුමා මියගිය දිනය පදනම් කරගෙනය. 

ෆ්‍රැන්සිස් සේවියර්තුමා යනු සා. ඉග්නේෂ් ලොයලාතුමා (Ignatius of Loyola) සමග එක්ව කතෝලික ධර්මදුත ප්‍රචාරණයේ ප්‍රකට සේවාවක නිරතවූ ජේසුනිකාය (Jesuits) බිහිකළ 1525-29 වසරවල පැරිස් විශ්ව විද්‍යාලයේ (University of Paris) අධ්‍යාපනය ලැබූ කතෝලික පුජා ප්‍රසාදිවරුන්ගෙන් කෙනෙකි. 

එහෙත් ෆ්‍රැන්සිස් සේවියර්තුමා වඩාත් ප්‍රකටව ඇත්තේ ජේසුනිකාය (Jesuits) බිහිකළ පුජක කණ්ඩායමේ කෙනෙකු වඩා ඉන්දියාවේ සිට ජපානය දක්වා ක්‍රිස්තියානි ආගම ප්‍රචාරයකල ධර්ම ප්‍රචාරකයෙක් වශයෙන්ය. ඉන්දියාව, ලංකාව, සිංගප්පුරුව, මලක්කාව (වර්තමාන ඉන්දුනීසියාව-මැලේසියාව) වියට්නාමය, චීනය සහ ජපානය යන රටවල තර්ජන-ගර්ජන, තාඩන-පීඩන, වදහිංසාවලට සහ අත්අඩංගුවට ගැනීම්, සිරගතවීම් විදිමින් ක්‍රිස්තියානි ධර්මය ප්‍රචාරණයකල සේවියර් පියතුමා චිනයේ සැන්ග්චුආන් (Shangchuan Island) දුපතේදී රෝගාතුරුව මියයන විට වයස අවුරුදු 46 කි. 

මියගිය දිනට පසුදාම  සැන්ග්චුආන් (Shangchuan) වෙරළට ඔබ්බෙන් වැල්ලේ වළලනු ලැබූ එතුමාගේ සිරුර ඉන් මාස තුනකට පසුව ගොඩගෙන පෘතුගීසි පාලනය යටතේ පැවති මලක්කාවේ සා.පොල් දේවස්ථානයේ 1553 මාර්තු 22වෙනිදා තාවකාලිකව තැම්පත්කර ඇත. දේහය එතුමා ධර්ම ප්‍රචාරක කටයුතු සදහා පිටත්ව ගිය ගෝවේ නුවරට ගෙන ඒමට තීරණය කළහෙයින් පෙරේරා පියතුමා ඇතුළු කිහිපදෙනුකු පිටත්ව දේහය නැවත ගොඩගෙන 1553 දෙසැම්බර් 11වෙනිදා ඉන්දියාවේ ගෝවේ නුවරට ගෙන යන ලදී. 

දේහය ගෝවේ නුවරට ගෙනඒමට මලක්කාවෙ සා.පොල් දේවස්ථානයෙන් ගොඩගත් අවස්ථාවේදී දේහය නොදිරා ඇති බවත්, එය ෆ්‍රැන්සිස් සේවියර්තුමා ජීවමානව සිටින ආකාරයටම පැවති බවත් පෙරේරා පියතුමා  සටහන් තබා තිබේ. පෙරේරා පියතුමා සේවියර්තුමාව ලිස්බන් නුවර සිට හදුනන්නෙකි. එමෙන්ම එතුමා සමග ඉන්දියාවේ ගෝවේ ප්‍රදේශයේ ක්‍රිස්තියානි ධර්මදුත සේවයේ යෙදුනෙකි. එතුමාගේ සිරුර මලක්කාවෙ සිට ගෙන ඒමේ සිට ගෝවේ නුවර Basilica of Bom Jesus දේවස්ථානයේ දිව්‍ය පුජාවක් පවත්වා මිහිදන් කිරීම දක්වාම ජේසුනිකායික පියතුමන්ලා තබා ඇති ලිඛිත සටහන් තවමත් සුරක්ෂිතව පවතී. එම සටහන් කිසිවක් අතර එතුමාගේ දේහය ලංකාවට ගෙන් එමක් ගැන සදහන්ව නැත. 

එහෙත් පසුගිය කාලයේදී ලංකාවේ දිවයින පුවත්පතට ලිපි මාලාවක් ලියු දැන් මහජන ආරක්ෂක ඇමති, හිටපු රියල් අද්මිරාල්, සරත් වීරසේකර මහතා දක්වා තිබුනේ ඉන්දියාවේ ගෝවේ ඇති ෆ්‍රැන්සිස් සේවියර්තුමාගේ 'නොදිරන සිරුර' (ඇත්තවශයෙන්ම එය ක්‍රමයෙන් දිරාපත්වෙමින් ඇත) එතුමාගේ නොව ලංකාවේ විසු සුප්‍රකට ෂඩ් භාෂා  පරමේශ්වර තොටගමුවේ ශ්‍රී රාහුල හිමියන්ගේ බවයි. 

ඔහු එසේ තර්ක කරනුයේ; 

1. අවසාන කාලය ගැන පැහැදිලි විස්තරයක් නැති රාහුල හිමියන් ගාලු දිස්‌ත්‍රික්‌කයේ ඇල්පිටියට නුදුරු "අම්බත" නම් ප්‍රදේශයේ ගල් ගුහාවක තම අවසාන කාලය ගෙවූ බවත්, 

2. වසර 83ක්‌ ආයුවලදා උන්වහන්සේ 1491දී  අපවත්වූ බවත්, අපවත්වන විට වසර 1000ක් සිය සිරුර නොදිරා තිබීමට කිසියම් තෙලක් බී සිටි බවත්,

3. 1552දී  ගාල්ලට පැමිණි  තවත් සේවියර් නම් පෘතුගීසි පුජකයෙකු එම සිරුර ගල්ලෙන  කඩා ගෝවේට රැගෙන ගිය බවත්,

4. එසේ ගෙන යාම පිලිබදව ජනප්‍රවාදයේ

        'සතුරු සිංහල සේවියර් සෙන්පතිහු යුද පත් වතාවේ

        ඉඳුරු ගල්ලෙනෙහි යක්‌ සෙන් ඇසුරු කර සිටියෙහි මනාවේ

        මිතුරු ජපකළ දහසකට කල් පවතිනා තුරු කරපු ජීවේ

        මහරු රාහුල තෙරිඳුගේ මළ සිරුර ගෙන ගොස්‌ තැබුවෙ "ගෝවේ"'

යනුවෙන් කතෘවරයෙක්, පලකල කාලයක්, පිළිබද කිසිදු සදහනක් නැති, ජනප්‍රවාදයේ පැවත එනවා යැයි කියන කවියක් ඇති බවත්,

5. මේ සම්බදයෙන් 1953 දෙසැම්බර් 27 ධර්මපාලතුමාගේ 'සිංහල බෞද්ධයා' පුවත්පතේද ලිපියක් පලවී තිබු බවත්, සදහන් කරයි. 

මෙසේ ඉදිරිපත් කරනලද කරුණු ඇතුලත් ලිපිපෙළ 'ගෝවේ තිබෙන ඉපැරණි දේහය තොටගමුවේ ශ්‍රී රාහුල හිමිගේමයි' යනුවෙන් 'හෙළයේ යතිවරු' නම්  බ්ලොග් අඩවියක්ද (http://dahamvila22.blogspot.com/p/blog-page_27.html) පළකර තිබුණි. 

මෙකි කරුණු, සේවියර්තුමාගේ සිරුර ගැන සදහන් ජෙසුනිකායික පියතුමන්ලාගේ සටහන් සමග සැසදීමේදී පෙනී යන්නේ සරත් වීරසේකර මහතා සහ ධර්මපාලතුමාගේ සිංහල බෞද්ධයා පුවත්පතේද ඉදිරිපත්කරන කරුණු ජනප්‍රවාද මත පදනම්වී ඇති බවත් ජෙසුනිකායික පියතුමන්ලාගේ සටහන් ඔවුන් එදිනෙදා තැබූ ඇසින් දුටු, එදිනෙදා මුහුණදුන් අත්දැකීම් ඇසුරින් තැබූ  සටහන්වන බවත්ය. 

සේවියර්තුමාගේ නොදිරන සිරුර ගැන 1554, 1614, 1782, 1859, 1952 දී විවිධ විද්‍යාත්මක පරික්ෂණ සිදුකර තිබේ. ඒ සම්බන්දයෙන් විචාරාත්මක පරියේෂනාත්මක ලිපියක් Lerhistoria ජර්නලයට Pamila Gupta මහත්මිය 2010දී 'Discourses of Incorruptibility: Of Blood, Smell and Skin in Portuguese India' යනුවෙන් ලියා ඇත. එහිදී ඇය පල්ලියේ භක්ති ප්‍රබෝධය මතුකරණ ලෙස ඉදිරිපත්කර ති කරුණු මෙන්ම වෙනත් බොහොමයක්  හිත්ලුද දැඩි විවේචනයකට ලක්කර තිබේ. එම ලිපිය ඔස්සේ මෙන්ම වෙනත් අධ්‍යයන ආදියේද පළකර ති කරුණු සැලකිල්ලට ගැනීමේදී පෙනීයන කාරණා  කිහිපයක්වේ. වානම්;

1 ගෝවේ ඇති නොදිරන සිරුර වයස අවුරුදු 80 ඉක්මවුවෙකුගේ නොව වයස අවුරුදු 50ට අඩු තැනැත්තෙකුගේ බව.

2. DNA සම්පල අනුව ආසියතිකයෙකුගේ නොව බාස්ක් (Basque) වර්ගිකයෙකුගේ විය හැකි බව.

3. සිරුර නොදිරනවා නොව දිරාපත්වෙමින් ඇති බව. 

4. සිරුර ලවන් මිශ්‍ර  පසක වලලා තිබී ඇති බව.  

5. ජේසු නිකායික පියතුමන්ලාගේ ලිඛිත සටහන්, කාල නිර්ණය සහ වෙනත් කරුණු සමග සැසදීමේදී  නිවැරදි බව පිළිගත හැකි බව.

6. පෘතුගීසි ජාතික පියතුමන්ලා ගාල්ලේ ධර්ම ප්‍රචාරක කටයුතු වලට පැමිණෙන සහ නිරතවන අවස්ථාවේදීත් සා.සේවියර්තුමාගේ නොදිරන සිරුර ගෝවේ පවති බව. 

මෙකි කරුණු සැලකීමේදී 1953 දෙසැම්බර් 27 ධර්මපාලතුමාගේ 'සිංහල බෞද්ධයා' පුවත්පතේ පලවූ ලිපිය මෙන්ම 2014 සිට හිටපු රියල් අද්මිරාල්, දැන් මහජන ආරක්ෂක ඇමති, සරත් වීරසේකර මහතා ලියු ලිපිපෙළ ඔස්සේ සමාජගතකල ගෝවේ ඇති සාන්ත ෆ්‍රැන්සිස් සේවියර්තුමාගේ නොදිරන සිරුර ලංකවේ විසු කීර්තිමත් හිමි නමක්වූ, සංදේශ කාව්‍ය ගණනාවක් පබදි, ෂඩ් භාෂා  පරමේශ්වර, තොටගමුවේ ශ්‍රී රාහුල හිමියන්ගේයැයි දක්වන තර්කය  පැහැදිලිවම බිදවැටෙන බව පිළිගත හැක. 

ඇත්තවශයෙන්ම, ධර්මපාලතුමාගේ සිංහල බෞද්ධයා පුවත්පතේ මෙන්ම සරත් වීරසේකර මහතා ලියු ලිපිපෙලේද අරමුණුවුයේ සිංහල-බෞද්ධ ජාතිකත්වය ඉස්මතු කිරීමය. සිංහල ජාතියට, සිංහල-බෞද්ධ ජනයාට උදාර ඉතිහාසයක් හිමි බව පැහැදිලිව පිළිගත හැක්කකි. එහෙත් ඒ උදාරත්වය ඉස්මතු කිරිමෙහිලා 'නොදිරන සිරුරු' පසුපසයෑම හරසුන් ව්‍යායාමයකි.

එවැනි කල්පිත, ප්‍රබන්ධ, සම්ප්‍රයෝගවලට කාලය මිඩංගු නොකර රටේ ඇති විශිෂ්ඨ ඉතිහාස කරුණු කෙතරම් නම් මතුකල හැකිද? එවැනි කරුණු මතුකරලිම වෙනුවට ධර්මපාල යුගයේ සිට සරත් වීරසේකරලා දක්වාම දියත්වී ඇත්තේ එක් ජාතියක්, එක්  ආගමක් අනෙකට වඩා උසස්ය, ප්‍රධානය, ආදීය මතුකරන වාර්ගික-ජාතිකවාදී දේශපාලන වැඩපිළිවෙලකි. එවැනි වැඩපිළිවෙලක ප්‍රචාරක අරමුණු වෙනුවෙන් හෝ සමාජගතකරන බොරුවෙන්, මුලාවෙන්, වෛරයෙන්, ද්වේෂයෙන් ගොඩනැගෙන ජාතියක්, ආගමක්, සමාජයක් හෝ රටක් නොමැත. ඇත්තේ විනාෂයක්ම පමණි. ධර්මපාල යුගයේ සිට සරත් වීරසේකරලා දක්වා ගෙනගිය එම මාවත ඔස්සේ ලංකාවට අද අත්වී ඇති ඉරණම ම ඊට හොද උදාහරණය. දැන්වත් සත්‍ය සහ යුක්තිය මත ගොඩනැගෙන වැඩ පිළිවෙලකට පියවර ඔසවමු. 

මාකස් ප්‍රියන්ත පෙරේරා.

 21/12/2021

*******************************************************

සාන්ත ෆ්‍රැන්සිස් සේවියර්තුමාගේ (Saint Francis Xavier) මංගල්‍ය දිනය වෙනුවෙන්  'ලක්දිව කතෝලික ඉතිහාසය' Facebook පිටුවේ පලවූ ලිපියක් පහතින්. 

ලක්දිව ශා. ප්‍රැන්සිස් සාවියෙර් මුනිතුමන්ගේ භක්තිය

පෙරදිග අපෝස්තුළුවරයාණන් සහ ආසියාවේ දහම් ගිණි සිළුව යන ආදරබර නාමයෙන් හදුන්වනු ලබන ශා. ප්‍රැන්සිස් සාවියෙර් මුනිතුමන්ගේ මංගල්‍යය දෙසැම්බර් මස 03 වන දින ඉමහත් ආනන්දයෙන් යුතුව සමරන්නීය. ස්වකීය දිවි මග තුළ ශුද්ධෝත්තම පියතුමන්ගේ තානාපතිවරයකු ලෙස ඉන්දියාව මුල් කරගෙන ජපානය දක්වා ධර්මදුතික මෙහෙවරේ යෙදී , අහම්බෙන් හෝ මෙරටට වැඩම කොට ලාංකේය ධර්මදුතික මෙහෙවරට සහ ආසියාවේ පළමූ ප්‍රාණපරිත්‍යාගි පිරිසගේ ජිවිතපරිත්‍යාගයට වක්‍රාකාරයෙන් සම්බන්ධ වෙමින් ද අද්විතීය වූත් , අසහාය වූත් ධර්මදානීය මෙහෙවරක යෙදුණු මෙතුමන් කැපවුණු , වැයවුණු ධර්මදුතික මෙහෙවර වෙනුවෙන් ආසියාවේ මෙන්ම ලාංකේය ශු. සභාව සදා මෙතුමන්ට ණය ගැතිය.

පෘතුගීසි සමයේදී සිට අද දක්වා සුපතල සාන්තුවරුන් අතුරින් ශු. ප්‍රැන්සිස් සාවියෙර් මුනිතුමන්ගේ භක්තියට හිමිවන්නේ සුවිශේෂී ස්ථානයකි. ඊට සවිමත් පදනම වූයේ ක්‍රි.ව. 1602 දී මෙරටට පැමිණි ජේසු නිකායික ධර්මදුතවරුන් නිසාවෙනි. එනමුදු එතුමන්ගේ දිවිමග තුළ එතුමන් ලක්දිවට වැඩම කර තිබීම ද සුවිශේෂී වේ.

ශා. ප්‍රැන්සිස් සාවියෙර් මුනිතුමන්ගේ ලාංකාගාමනය

ශු . ප්‍රැන්සිස් සාවියෙර් මුනිතුමා ක්‍රි.ව. 1551 දී ගාල්ලට පැමිණි බව ඓතිහාසිකව ගොන්සාල්වෙස්ගේ කෘතියේ සදහන් කෙරේ ශු . ප්‍රැන්සිස් සාවියෙර්තුමා දකුණු ඉන්දිය මුහුදු තිරයේ සිට ජපානයේ සිට සිංගප්පුරුව හරහා මල්කකා සමුද්‍ර සන්ධිය හරහා පැමිණි බව සදහන් කරයි. ක්‍රි.ව. 1552 ජනවාරි 24 වන දිනට සාවියෙර්තුමා ඉන්දියාව බලා පිටත් වන්නේ මල්ක්කාවෙනි, මලක්කාවේ දි එතුමාණන්ට "ගාලේගෝ" නැමති නෞකාව තුලින් ලංකාව හරහා ඉන්දියාවට යෑමට එතුමන්ට සිදුවේ මෙම නැව වනාහි පැරණි තත්ත්වයේ නැවකි.

එම නිසා ක්‍රි.ව. 1551 දෙසැම්බර් මස අවසාන දින කීපය ද ජනවාරි මුල් දින කීපය ද එතුමාණන්ට ගාල්ලේ නතර වීමට සිදුවූයේ මෙකී නැවේ කුඔ ගස කැඩී නැව නැවත අලූත්වැඩියා කරන තෙක් එතුමාණන් ගාල්ලේ විසීය. මෙහි දි එතුමාන්ට මිගුවෙල් ෆර්ඩිනැන්ඩස් හමුවිය. ඔහුගේ නැව ද ඒ වසරේ දී වීදිය බණ්ඩාර විනාශ කරන ලද්දෙන් ඔහුට ද ගාල්ලේ විසිමට සිදුවිය. ප්‍රැන්සිස් සාවියර්තුමාට මිගුවැල් ෆර්ඩිනැන්ඩස් හමුවන විට ඔහු ඉතා තදබල ලෙස අසනිප තත්ත්වයෙන් පසුවිය. මෙහි දි සාවියර්තුමා මිගුවෙල් වෙනුවෙන් දිව්‍ය පුජාවක් පවත්වා නැවත ඔහුගේ සුව දුක් බැලිමට ගිය බවත් සදහන් වේ.

මෙහි දී එතුමාණන් කාලේගාන ප්‍රදේශයට පැමිණ දේශනා කළ බවත්, එහිදි ප්‍රාතිහාර්යය කීපයක් සිදුකොට කිතු දහම දේශනා කළ ස්ථානය "කිතු දම් පිටිය" පසු කලෙක එය "කිතුලම් පිටිය" ලෙස අද දක්වා ම ජන ව්‍යාවහාරයෙන් පවති. මෙහි දී නැවත ගාල්ලෙන් එන ගමනේ දි මිගුවෙල්ගේ සුව දුක් බලා ඔහු සුවසේ විසීම හේතුවෙන් දෙවිදුන්ට ප්‍රශංසා කළේය. පසුව කලෙක ප්‍රැන්සිස් සාවියෙර් මුනිතුමා ශුද්ධවරයට එසැවීමේදී මිගුවෙල් ෆර්ඩිනැන්ඩස්ගේ සාක්ෂිය ඉතා වැදගත් විය. ( Gonsalves vol. p. 275 & Rev. Fr. V. Perniola S.J., The Catholic Church in Sri Lanka , The Portuguese Period , volume 1 , 1505 - 1565, pg - 289 )

මන්නාරමේ ප්‍රාණපරිත්‍යාගිවරු

ක්‍රි.ව. 1519 යාපනයේ සිංහාසනය සංකිලි නමැත්තකු විසින් පැහැර ගන්නා ලදි. පරරාජසේකරන් ලෙස ආරූඪ නමක් යොදාගත් මොහු නීත්‍යානුකුලව පත් වී සිටි රජු මරා දමා රජකම පවරා ගත්තේ ය. එසේ ම රජතුමනට පක්ෂපාතීව සිටි පිරිස ද මරා දැමුවේය. මේ හේතුවෙන් රජකමට උරුමක්කරුව සිටි රජකුමරා ඉන්දියාවට පැන ගියේ ය. ඔහු එහි ගියේ කම රාජ්‍ය දිනා ගැනීමට පෘතුගීසීන්ගේ සහාය ලබා ගනීම පිණිස ය. යාපනය අවට පිහිටි නොගැඹුරු මුහුදු වැලි වැටියේ රැදෙන සියලූ නැව් තමනට අයත් වන බව යාපනයේ රජවරුන්ගේ පිළිගත් සම්ප්‍රදායක් විය. මේ අනුව අවට මුහුදු වැල්ලේ රැදුනු නැව් බොහෝමයක් සංකීලි පැහැර ගත්තේ ය. මේ හේතුන් නිසා ක්‍රි.ව. 1543 දී පෘතුගීසී මාටින් අල්ෆොන්සෝ ද සෞසා විශාල නැව් හමුදාවක් ද කිරුළ අයත් කුමරුන් සමග පැමිණ සංකිලි පෘතුගාල රජුට බදු ගෙවන වැඩවසම් පාලකයකු බවට පත් කෙළේය. එහෙත් සංකිලි එම ගිවිසුම නොසලකා හැරියේ ය. මේ කාලය තුළ යාපනයට අයත් මන්නාරමේ සිටි ජනතාව ඉන්දියාවේ සිට ශා. ප්‍රැන්සිස් සාවියෙර් මුනිතුමා ගැනත් උන්වහන්සේගේ ඉගැන්වීම් හා ප්‍රාතිහාර්යයන් ගැනත් අසා උන්වහන්සේට එහි පැමිණෙන ලෙස ආරාධනා කළහ. මන්නාරමේ මේ පිරිසට මෙම " සුදු ස්වාමියර් " වසරක් පමණ කාලයක් තුළ කරැති සේවාව ගැන ආරංචි ලැබිණි. එතුමන්ගේ දැහැමි හා ශික්ෂාකාමි පැවැත්ම ගැනත්, ජනතා සමීප සේවාව ගැනත් මන්නාරමේ පිරිස දැනගන්නහ. 'පෙරිය පාද්‍රෝ 'හෙවත් 'ලොකු ස්වාමි' නමින් එහි විශාල ගෞරවයට පාත්‍ර වී සිටි එතුමන් මෙහි ද ගෙන්වා ගැනීම ඔවුන්ගේ අපේක්ෂාව විය. මෙසේ සාවියෙර් පියතුමනට මන්නාරම වෙත වැඩම කරන ලෙස ආරාධනා කරන ලදි.

මන්නාරමේ කිතුනු පිරිස හුදෙක් කම ආරක‍ෂාව පිණිස පෘතුගීසින්ගේ සිත් දිනා ගැනීමේ චේතනාවෙන් මෙසේ ආරාධනා කළහු ද යන්න ඇතැම්හු ප්‍රශ්න කරති. එහෙත් ශා. ප්‍රැන්සිස් සාවියෙර් මුනිතුමාගේ ලිපි වලින් ම පැහැදිලි වන්නේ එසේ නොවන බව යි. ශා. ප්‍රැන්සිස් සාවියෙර් මුනිතුමාගේ සේවාව ද හොදින් හදුනා ගෙන සිටී. මේ පිරිස කිතු දහම වැළැද ගැනීමේ පිරිසිදු චේතනාවෙන් එසේ කළ බව පැහැදි වන්නේ ය. මෙසේ ආරාධනා ලද ශා. ප්‍රැන්සිස් සාවියෙර් මුනිතුමාට මෙහි පැමිණිම සදහා පහසුකම් නොතිබිණි. එම නිසා තම හිතවත් සහායක මන්සිල්හාස් පියතුමන් එවන්නට එතුමෝ සැලැසුම් කළෝ ය. එම උත්සහය ද අසාර්ථක විය. එම පියතුමාට ද තමන් සිටි තුත්තුකුඩියේ පැවැති විරුද්ධවාදින්ගේ ගැටුම් නිසා සිටි තැනක් බවත් වීම නිසා අපහසු බව දන්වන ලදි. එහි සිටි එක ම පදවි පුජක ජුවාම් ද ලිසානෝ පියතුමන් මෙහි එවන ලදි.

ජුවාම් ද ලිසානෝ පියතුමෝ මෙහි පැමිණ ක්‍රි.ව. 1536 දී විසි දහසක් වු ජන සමුහයක් කිතු දහමේ කුලවැද්දුහ. මේ පිරිස ලැබු දහම් දැනුම අල්ප බව අමුතුවෙන් කිව යුතු නොවේ. එහෙත් ප්‍රැන්සිස් සාවියෙර් මුනිතුමන් සැලැසුම් කළ පරිදි, ඒ දැනුම ක්‍රමයෙන් ව්‍යාප්ත කැර දියුණු කරන ලදි. කෙසේ වෙතත් කල් ගත වන්නට පෙර මෙහි වගතුග දැනගත් පරරාජසේකරන් හෙවත් සංකිලි රජතුමා මේ ගැන වියරු විය. ඒ සදහා හේතුවුයේ කුමක්දැයි ප්‍රශ්න කළ හැකිය. මේ වන විටත් පෘතුග්‍රීසින් සමග උරණ වී සිටි නිසා තම රටවැසි පිරිසක් පෘතුග්‍රීසි ගෙනා ආගම වැළැද ගැනීමෙන් තමාට විරුද්ධව ඔවුන් හට පක්ෂපාති වෙත් දැයි අති වු සැකය නිසා ද ? එසේ නැත්තම් ඔවුන් කිතු දහම වැළැද ගැනීම පමණක් නිසා එසේ අරමුණ වුයේ ද? යනු ප්‍රශ්න කිහිපයකි.

ඒ කුමක් වුවත් රජ මේ මුළු පිරිසම මරා දැමුවේ ය. මේ අනුව මැරුම් කෑ පිරිස නව කිතුනු පිරිසක් වුවත් එඩිතරව දිවි පිදුවේ කතෝලික දම කෙරෙහි තමන් දැක් වු විශ්වාසිය නිසාම ය. මොවුන් ඝාතනය කරන ලද්දේ තෝට්ටවේලි හා පට්ටිතෝට්ටම් නමැති ස්ථානයේ දීය. පසු කළ හෙළි වි ඇති ලේඛණ අනුව මැරුම් කෑ සංඛ්‍යාව හය සියයය ඉක්ම වන්නේය. මේ සිදුවිම ඛේදජනක වන නමුත් දිවයිනේ කතෝලිකයිනට ජයග්‍රහණයේ ප්‍රතිමුර්තියක් සහ නිදර්ශණයක් ද වන්නේ ය. මේ සියල්ලෝ නිසැකවම ප්‍රාණ පරිත්‍යාගවරු ය. මෙම ප්‍රාණපරිත්‍යාගිවරු වු කලි ඕලන්ද යුගයේ විරෝදාර කතෝලිකයන්ගේ පුර්ව රූපණ වෙති. ක්‍රි.ව. 1544 දෙසැම්බර් මාසයේදී ප්‍රැන්සිස් සාවියෙර් මුනිතුමන් දකුණු ඉන්දියාවේ බටහිර මුහුදුකරයේ විසු මුක්කර් ජනතාවට ධර්මය දේශනා කරන කළ මන්නාරමේ ප්‍රාණපරිත්‍යාගීවරුන් පිළිබදව ආරංචි වූ අතර , මන්නාරමේ නව කිතුනුවන් එතරම් ඉක්මනින් දෙවිදුන් උදෙසා දිවි පිදීම ගැන දෙවිදුන්ට තුති පිදු අතර සංකිලි වැනි කෘෘර පාලකයන්ට දඩුවම් කළ යුතු යැයිද ප්‍රකාශ කරන ලදී.

ශ්‍රී ලංකාවේ පෘතුගීසි ඉතිහාසය පිළිබඳ අසහාය ග්‍රන්ථයක් රචිත ෆර්නාඹ් ද ක්වේරොස් ජේසු නිකායික පියතුමා මේ ප්‍රාණ පරිත්‍යාගි වීම ගැන විචිත්‍ර වූ විස්තරයක් ඉදිරිපත් කරයි. ශ්‍රී ලංකාව ගැන ඇති සිය ඇල්මත් අසාධාරණයට එරෙහි වීමට නිතැතින් එතුමන් තුළැති ගුණාංගයත් එතුමන්ගේ ලිපිවලින් මනාව පිළිබිඹු වේ. ක්‍රි.ව. 1545 ජනවාරි 20 වැනි දින කොචින් හි සිට තුන්වෙනි ජුවන් පෘතුගීසි අධිරාජයා වෙත ලියන මෙතුමා යාපනයේ රාජ්‍යයේ දහම් දෙසුමේ වැදගත්කම අවධාරණය කරයි. ඉන් සතියකට පසු රෝමයේ සිය නිකායික සොයුරන්ට ලියන එතුමා මන්නාරමේ ප්‍රාණ පරිත්‍යාගිවරුන් හා කෝට්ටේ රජ වාසල බුවනෙකබාහු රජ විසින් කළ ඝාතනයක් හා කෝට්ටේ දහම් දූත ප්‍රගතිය ගැන සඳහන් කරයි.

ක්‍රි.ව. 1545 දී ශු. ප්‍රැන්සිස් සාවියෙර්තුමා කොළඹ වරායට සේන්දු වන අතර එහදී එතුමන්ගේ සේවයෙන් නැවෙහි කපිතාන්වරයාගේ සිදුවන සිත්හැරිම හා ජිවිත වෙනස ඉතිහාසඥයෝ ඉතා විචිත්‍රව දක්වති. මේ ගමනේ දී කෝට්ටේ රජු සත්වන බුවනෙකබාහු රජු හමුවන එතුමා රජුට පෘතුගාලයේ අධිරාජයාගෙන් ලිපියක් භාර දෙයි. ඇතැම් ඉතිහාසඥයන්ට අනුව ඉන්පසුව මන්නාරම දක්වා යාත්‍රා කරන ප්‍රැන්සිස් සාවියෙර්තුමා ඉන්පසු නැදුන්තිව් දූපතට ගොඩබට බව කියැවේ.

ස්වර්ගස්ථ වීම සහ ශුද්ධවරය

ක්‍රි.ව. 1552 දෙසැම්බර් මස 03 වන දින ප්‍රැන්සිස් සාවියෙර් මුනිතුමන් චීනයේ සන්චියන් දුපත නම් දූපතේ දී ස්වර්ගස්ථ වුණි. එවිට එතුමන්ගේ වයස අවුරුදු 45 කි. ස්පාඤ්ඤයේ නාවර් ජනපදයේ සාවියෙර් මන්දිරයේ රදලයෙකු ලෙස උපත ලැබුවද සමිදුන්ගේ ඇරයුමට ප්‍රතිචාර දක්වා ජේසු නිකායට බැදී අපෝස්තලික තානාපතිවරයෙකු සහ ධර්මදුතවරයෙකු ලෙස ලක්දිවට පැමිණ දිළින්දන්ගේ දිළින්දෙකු වෙමින් සැබෑ ක්‍රිස්තු අනුගාමිකයකු වූ ප්‍රැන්සිස් සාවියෙර් මුනිතුමා සැබවින්ම අසහාය ධර්මදුතවරයෙකි. එතුමන්ගේ සම්පුර්ණ ධර්මදානිය මෙහෙවර වසර 10කි. ක්‍රි.ව. 1619 ඔක්තෝම්බර් මස 25 වන දින දී පස් වන පාවුලූ ශුද්ධෝත්තම පියතුමා විසින් මෙතුමන්ව භාග්‍යවරයට එසවූ අතර ක්‍රි.ව. 1622 මාර්තු මස 22 වන දින 15 වන ග්‍රෙගරි ශුද්ධෝත්තම පියතුමා විසින් මෙතුමන් විශ්ව සභාවේ ශුද්ධවන්තයෙකු ලෙස ප්‍රකාශයට පත් කරන ලදී. ජනවන්දනා වසරේ මෙතුමන්ගේ මංගල්‍යය දෙසැම්බර් මස 03 වන දිනට යෙදී ඇති අතර , " ධර්මදුතික මෙහෙවරේ නාම සාන්තුවරයා" යන ආදර නාමයෙන් මෙතුමන් හැදින්වේ.

ශා. ප්‍රැන්සිස් සාවියෙර් මුනිතුමන්ගේ නොදිරන ශරීරය ලංකාව හරහා ගෝව පුරයට වැඩම කිරීම

ක්‍රි.ව. 1552 දෙසැම්බර් මස 03 වනදා ශා. ප්‍රැන්සිස් සාවියෙර් මුනිතුමන් සුරලෝප්‍රාප්ත වූහ. එතුමන්ගේ මෘත ශරිරය බටහිර සම්ප්‍රදායට අනුව ලී පෙට්ටියක බහා මේ දූපතේ වැළලීමට මොහොතකට පෙර එහි සිටියවුන්ගෙන් ඔවුන් ඉතා ගෞරවාදර කළ ප්‍රැන්සිස් සේවියර්තුමන්ගේ ඇට කටු ඉතා ඉක්මනින් ලබාගෙන එය ඉන්දියාවේ ගෝවා ප්‍රදේශයට හෝ ස්පාඤ්ඤ දේශයට ගෙන යාමට යෝජනා කෙරුණු අතර මේ සඳහා ශරිරයේ මාංශය හැකි තරම් ඉක්මනින් දියැවී යාමට උපකාරි වන ක්‍රමයක් ලෙස අළු හුණු මෘත ශරිරය බහාලූ මිනී පෙට්ටියට දැමු අතර ඉන්දියාවට ගෙන යන තෙක් තාවකාලිකව කෙරුණු මිහිදනේ මිහිදන් ස්ථානය අමතක නොවනු වස් අන්තෝනියෝ නම් එතුමන් සමග සිටි පුද්ගලයකු විසින් ගල් කීපයක් තබන ලදී. වසර ගණනාවක චීනයේ කොමියුනිස්ට්වාදී පාලනය නිසා, නොසලකා ගරා වැටී තිබුණු මෙම ස්ථානයේ ඉදිකළ ස්මාරකය හා කුඩා දෙව්මැදුර සා. ප්‍රැන්සිස් සේවියර් මුනිතුමන්ගේ 500 වැනි ජන්ම සංවත්සරය වෙනුවෙන්, හොංකොං හි ජේසු නිකායික විද්‍යාලයේ මැදිහත්වීමේ හා උපකාරයෙන් නැවත පිළිසකර කරන ලදී. ක්‍රි.ව. 1553 පෙබරවාරි මස මැද වන විට මාස 2 1/2 පමණ වල දමා තිබූ ප්‍රැන්සිස් සේවියර්තුමන්ගේ මෘත ශරිරය නැවත ගොඩගෙන මලක්කාවට ගෙන යාමට කටයුතු කරන ලදී. ක්‍රි.ව. පෙබරවාරි මස 17 වන දින මෘත ශරිරය බහාලු මිනි පෙට්ටිය ගොඩට ගෙන විවර කළ විට ඔවුන් මහත් වූ පුදුමයට පත්වූයේ නොදිරා, නැවුම්ව තවමත් සුගන්ධයෙන් යුතුව තිඛෙන සිරුර දැකගන්නට ලැබූ හෙයිනි. දණ හිසට පහළින් ඇගිල්ලක තරම් ප්‍රමාණයේ කොටසක් මාංශය කැපූ ඔව්හු මෘත ශරිරයේ නොදිරුනු බව සාන්ත කෘෘස් යාත්‍රාවේ කපිතාන්වරයා වන දියාගෝ වාස්ට ඔප්පු කරනු වස් එය රැගෙන ගියහ. ඉන්පසුව නව සේද වස්ත්‍ර ශරිරයට පැළඳූ ඔවුහු මිනී පෙට්ටියේ බහාලූ සිරුර සාන්ත කෘෘස් නැවට ගෙන ගියහ. සිරුර සහිත නැව, ක්‍රි.ව. 1553 මාර්තු මස 22 දින මලක්කාවට ළගා විය. එහිදී අනුනායක හිමියන්ගේ අධීක‍ෂණයෙන් පසු ප්‍රැන්සිස් සේවියර්තුමන්ගේ සිරුර මලක්කා කන්දේ පිහිටි ශා. පාවුළු විද්‍යාලයේ දේවස්ථානයේ තැන්පත් කරන ලදී. සිය ජිවිත කාලය තුළදී මලක්කාවේ පෘතුගීසි පාලකයන් විසින් ජනතාවට කළ පීඩා වලට විරුද්ධව හඩ නැගිම නිසා ප්‍රැන්සිස් සේවියර්තුමන් හා ඇති වූ වෛරයට මෙන් එහිදී එතුමන්ගේ සිරුර මහත් නොසැළකිල්ලෙන් වළලන ලදී. එනම් එතුමන්ගේ සිරුර මිනී පෙට්ටියෙන් ඉවත්කර සංක්‍රිස්තියන් කාමරයට ඇතුළු වන දොර අභියස කුඩා ඉඩක වැළලීමේදී මිනී වල තුළම බලහත්කාරකමින් තදකිරිමෙන් සිරුරේ ගෙලට හානි සිදුවිය. ක්‍රි.ව. 1553 අගෝස්තු මස 15 දින සිරුර පරීක්ෂා කරන ලදී. මුහුණ වසා තිබූ රෙදිකඩ සහ හිසට තබා තිබූ කුඩා මෙට්ටය වියළි රුධිරයෙන් පෙගී තිබුණි. නාසයට ද තරමක හානි සිදුවී තිබූ අතර රළු සිරුරට සැළකුම හේතුවෙන් මේ දේවල් සිදුවූවද ශරිරය දරදඬු වීමක් නම් වී නොතිබුණි. සිදුකරන ලද සියලුම පරික්ෂණ වලින් හෙළිවූයේ ශරිරය කල්තබා ගැනීම සඳහා කිසිදු ආකාරයක රසායනික ද්‍රව්‍ය භාවිතයක් සිදු නොකර ඇති බවයි. එමෙන්ම ගඳක් වහනය වීමක් ද අසන්නට සහ දකින්නට නොලැබුණි.ඉන් පසුව ශරිරය ගෝව නුවරට ලෝපෝ ද නොරොන්ඤ්ඤ නම් කපිතාන්වරයා බාරයේ මංජුසාවක බහා ගෙන යන ලදී. ඒ අනුව ශු. ප්‍රැන්සිස් සාවියෙර් මුනිතුමන්ගේ සිරුර මලක්කාවේ සිට ගෝව ප්‍රදේශයට රැගෙන ගියේ ලංකාව හරහාය.

ලක්දිව බැතිය

පෘතුගීසි සමයේදී ශු. ප්‍රැන්සිස් සාවියෙර් මුනිතුමන්ගේ ගෞරවය පිණිස දේවස්ථාන තුනක් කැපකර තිබුණි. මෙම දේවස්ථාන තුනම ජේසු නිකායික ධර්මදුතවරුන් භාරයේ පැවති දේවස්ථාන විය. ඉන් පළමු දේවස්ථානය වන්නේ ඒත්තාලේ වේ. මෙහි කතෝලිකයන් 100ක් ද , සිසුන් 30ක් ද , සිටි බව කියැවේ. එම දේවස්ථානය තිබු ස්ථානයේ නෂ්ඨාව ශේෂ කොටස් අදත් දක්නට ඇති අතර, එම ස්ථානය අදත් " සවිරියෙර් කෝවිල් " යන නාමයෙන් හැදින්වෙන අතර මෙම දේවස්ථානයට අනුබද්ධිතව දේවස්ථාන තුනක් පැවතිණි. ඒවා වන්නේ නාරක්කල්ලිය, මරිපෝ සහ නාවක්කඩුව වේ. ( නාරක්කල්ලිය සහ මරිපෝ යන දේවස්ථාන ශ්‍රී කුරුසියට ද නාවක්කඩුව ස්වර්ගාරෝපිත රාජේශ්වරිය නමින් ද කැපකර තිබුණි.) දෙවන දේවස්ථානය පිහිටියේ මාරවිල වේ. මාරවිල ශා. ප්‍රැන්සිස් සාවියෙර් මුනිතුමන්ගේ දේවස්ථානය පිළිබඳව හැදින්වෙන්නේ පෘතුගීසි සමයේදී මාදම්පේ ස්ථාපිතව පැවති ස්වර්ගාරෝපිත දේවමාතා දේවස්ථානයට අනුබද්ධිත පැවති මාරවිල දේවස්ථානය මාදම්පේ දේවස්ථානයට ලීග තුනක් පමණ දුරින් පිහිටා තිබු බව සදහන් වේ. එහි වු දේවස්ථානය ශු. ප්‍රැන්සිස් සාවියෙර් මුනිතුමන් නමින් කැපකරන ලද අතර එහි කතෝලිකයන් 600කුද, ධර්මෝපදේශකයින් 50 කුද විසු බවයි. පෘතුගීසි සමයේ පැවති ශු. ප්‍රැන්සිස් සාවියෙර් මුනිතුමන් නමින් කැපකරන ලද තෙවන සහ අවසන් දේවස්ථානය වන්නේ වැලිගම්පිටිය හෙවත් වර්තමාන වෑවල වේ. ජේසු නිකායික වාර්තාවන්ට අනුව පෘතුගීසි සමයේදී ජේසු නිකායික ධර්මදුතවරුන් සතු ආරාමයක් සහ දේවස්ථානයක් මෙහි පැවති අතර ප්‍රථමයෙන් එය බෝම් ජේසු හෙවත් යහපත් ජේසු සමිදුන් නමින් කැපකරන ලදී. එය පිහිටා තිබුනේ ඕලන්ද ඇළ ආසන්නයෙන් බවත් පසුව පාරසරික හේතුන් මත වෙනත් ස්ථානයක් කරා රැගෙන ගිය අතර පසුව එනම් ක්‍රි.ව. 1628 න් පසුව ශු. ප්‍රැන්සිස් සාවියෙර් මුනිතුමන් නමින් කැපකරන ලද බව සදහන් වේ. එය පිහිටා තිබුනේ වර්තමාන වෑවල සුසාන භුමිය පරිශ්‍රයේ බව සදහන් වේ. වර්තමානයේ ද ශා. ප්‍රැන්සිස් සාවියෙර් මුනිතුමන් නමින් ඉදිකර ඇති දේවස්ථානය වෑවල ප්‍රදේශයේ ඉදිවූ පස්වන දේවස්ථානය වන අතර , ජා-ඇල ප්‍රදේශයේ පවතින ඉපැරණිම කිතුනු සංඝය වන්නේ ද වෑවලයි.

ලන්දේසි යූගය

ඕලන්ද හෙවත් ලන්දේසි යුගය ලාංකේය ශු. සභාවේ නවෝදන යුගයේ දී ලාංකේය දේවජනතාවගේ භක්ත්‍යාදරයට පෑ ශුද්ධවරුන් අතුරින් ප්‍රැන්සිස් සාවියෙර් මුනිතුමන් හට හිමිවූයේ සුවිශේෂී ස්ථානයකි. ඊට ප්‍රධානතම හේතුකාරකය වූයේ ලංකා අපෝස්තුළුවරයාණන් වන ශු. ජුසේ වාස් මුනිතුමාණෝය. ශු . ජුසේ වාස් මුනිදුන්ගේ දිවි ගමන තුළ හදබැදි ස්ථානයන් අතර ගෝවේ බෝම් ජේසු බැසිලිකාවට හිමිවූයේ සුවිශේෂී ස්ථානයකි. මේ බැසිලිකා දෙව්විමන ගෝවා පුරයට පමණක් නොව සමස්ථ කතෝලික ලෝකයට ම වැදගත් වන ස්ථානයකි. මන්දයත් ශා. ප්‍රැන්සිස් සාවියෙර් මුනිදුන්ගේ නොදිරන ශ්‍රී ශරීරය මේ දෙව්විමනේ ස්ථාපිත කර ඇති නිසාය. බෝම් ජේසු යන පෘතුගීසි වචනයේ අර්ථය වන්නේ යහපත් ජේසු සමිදාණන් වහන්සේ යන්නයි. පෘතුගීසි ප්‍රදේශ වල මේ නාමය භාවිතා කරනු ලබන්නේ ලංකාවේ පවා සුපතල චතාරික භක්ති අභ්‍යාසයක් වන Ecce Homo යන භක්ති අභ්‍යාසය සිදුකිරීමට බව සදහන් වේ. මෙම බැසිලිකා දෙව්විමන සදහා මුල්ගල් තබන ලද්දේ ක්‍රි.ව.1594 දී වන අතර එහි වැඩ අවසන් වී එය කැපකොට අභිෂේක කරන ලද්දේ ක්‍රි.ව.1605 දී එවකට ගෝව අගරදගුරු අති උතුම් ඇලෙක්ෂියෝ ඩි මෙනසෙස් හිමිපාණන් විසිනි. බාරෝක් ගෘහ නිර්මාණ ශිල්ප වලට නෑකම් කියන්නාවූ මේ බැසිලිකා දෙව්විමන ජුසේ වාස් මුනිදුන්ගේ හදබැදි ස්ථානයක් වන්නට වුයේ එතුමන්ගේ දෙව්සත්හල් සමයේදී බව සදහන් වේ. දෙව්සත්හල් ශිෂ්‍යයෙකු ලෙසත් තරුණ සහෝදරතුමකු ලෙසත් මේ දේවස්ථානයේ ස්ථාපිත ශා. ප්‍රැන්සිස් සාවියෙර් මුනිදුන්ගේ නොදිරන සිරි සිරුර දකින වාරයක් වාරයක් පාසාම ජුසේ වාස් මුනිතුමන්ද ශා. ප්‍රැන්සිස් සාවියෙර් මුනිදුන් මෙන් තමන් ධර්මදුතවරයෙකු වීමට අපේක්ෂා කරන්නට විය.

එතුමන්ගේ ජීවිතය තුළ පරමාදර්ශ ශුද්ධවරුන් දෙදෙනෙකු ගත් අතර ඒ දෙදෙනා වන්නේ අසීසියේ ශු . ප්‍රැන්සිස් මුනිතුමන් සහ ශා. ප්‍රැන්සිස් සාවියෙර් මුනිදුන්ය. අසීසියේ ශු. ප්‍රැන්සිස් මුනිතුමන් මෙන් දිළිදුකම මුල් කර ගත් සරල චාම් දිවියක් ගත කරන්නට මෙතුමාණෝ අපේක්ෂා කළ අතර ශා. ප්‍රැන්සිස් සාවියෙර් මුනිතුමන් මෙන් ප්‍රබල ධර්මදුතවරයෙකු වන්නට ද අධිෂ්ඨාන කර ගත්තේය. එම නිසාම එතුමන්ගේ දිවි ගමන තුළ ඉහත කී ප්‍රැන්සිස් යන ශුද්ධවරුන් දෙදෙනාගේම සංකලනයක් දක්නට ලැබේ.ඒ සදහා එතුමන්ට මහගු පිටුවහල වුයේ මේ දෙව්විමනයි. පසුකාලීනව මෙරටට පැමිණි ගෝවේ ඔරතෝරියාන නිකායික ධර්මදුතවරුන් ද මෙම අසහාය ශුද්ධවරයාණන්ගේ භක්තිය මෙරට තුළ ප්‍රචලිත කළෝය.


ලක්දිව කතෝලික ඉතිහාසය, Facebook පිටුව, 01 December, 2021 16.15.
****************************************************************************************

සා. සේවියර්තුමාගේ නොදිරන සිරුර ලංකාවේ තොටගමුවේ ශ්‍රී රාහුල හිමියන්ගේ යැයි යන්න ප්‍රතික්ෂේප කරමින් ගෝවේ Herald පුවත්පතේ 02 Nov 2014 පලවූ ලිපියක් 

The Fake Battle over the Body of St Francis Xavier

Fr Victor Ferrao

The 17th Exposition of the Sacred Relics of St. Francis Xavier will be solemnly inaugurated on November 22. In recent days, we had some people raising the question of the genuineness of the sacred body, which echoed the polemic that gripped the people of Goa in 1792 after the suppression of the Jesuits. 

The claim at that time was rather different from present one. It stated that the Jesuits shifted the real body of St Francis Xavier to Portugal and it was claimed that a body of a dead priest had replaced him in Goa. The same controversy raised its ugly head 25 years ago in Goa without much substance. The reining controversy that drew our attention claims that sacred body of St Francis Xavier was lost at sea during its transit to Goa and was replaced by the then Portuguese authorities with the body of Buddhist Monk Thhotgamuwe Sr Rahula Thera.

This claim was highlighted by the Sinhalese as well as the English press of Sri Lanka igniting a new controversy in Goa. Sri Lankan Journalist W T J S Kaviratne, who championed the conflict in Goa, failed to persuade Goans about the same. These claims are both misleading and provocative and cannot stand any critical scrutiny.

Those who interrogate its authenticity have no basis. At best, their view has to be dismissed as a conspiracy theory. 

Francis Xavier landed on Goan soil on May 6, 1542. During his ten years sojourn in the East, Francis Xavier returned to Goa four times but his total stay in Goa did not exceed eight months. His missionary expeditions took him to foreign territories like the islands surrounding Ceylon, Malacca, Moro, Moluccas and Japan. He died on the island of Sanciao while awaiting his entry into China.

Although, Francis worked on islands close to Ceylon, there is no evidence that he entered Sri Lanka. Of all things said and done, one thing is certain, Francis Xavier did not die in Sri Lanka.

Soon after his death, the body of St Francis was put in a Chinese-styled coffin on the Island of Sanciao. On February 17, 1553, after more than two months, his body was exhumed with the hope of taking his remains to Goa so that they can be sent to his family.

The body was taken to Malacca and was reburied without a coffin and very crudely at the entrance door of the sacristy of the Church of Our Lady of Mount at the end of March 1553.

After some months, the body was exhumed and it was still fresh and did not decompose. On August 15, 1553, the ship ‘Santa Cruz’ set sail for Goa along with the body. The body was embanked at Port Bhatkal and the convoy then set sail for Goa.

The convoy arrived into Goa on March 14, 1554. It was kept in the Ribandar Church for a night and the next day, the body was kept at St Paul College, Old Goa.

Dr Cosme Saraiva, then physician of the Viceroy and who personally knew Francis, after examination of the body, certified under oath that he medically checked all parts of the body and found it fresh without being embalmed with any artificial means.

It took 67 years for the Church to declare Francis Xavier as a saint. In 1556, the canonical process was initiated from Goa and in 1614, the right arm was amputated as the Pope required a concrete proof of his incorruptible body. Francis Xavier was beatified by Pope Paul V in 1619 and three years later, Pope Gregory XV canonized him.

From 1681, the Jesuits superiors in Goa already noticed that the body was already exhibiting signs of deterioration. In 1686, the body was shifted to a new and better coffin. Then in 1698, Cosmas III, the Grand Duke of Florence, sent a gift of the Florentine marble mausoleum on which the casket was mounted.

In 1744, under the orders of John IV, the king of Portugal, the Archbishop of Goa and the Viceroy opened the body to verify its condition and established that it was integral.

In 1751, the body was again opened for the sake of the family of the Viceroy.

From 1782-1952, the body of St Francis Xavier was exposed for solemn public veneration.

It is reported that for the first six expositions, every time that the body was exposed, it was subjected to through medical examination by a team of eminent surgeons.

All through the various examinations of the sacred relics of St Francis Xavier, there is nothing that suggests that body is of Asian and not of European origin.

But it was discovered the rate of deterioration of the body was increasing and therefore, the body was placed in a glass casket and no longer could be touched directly. This continued in the last five solemn expositions. The same will continue during the current solemn exposition. 

Hence, we can notice that there is no basis to believe that the body is that of an Asian or for that matter, of a brown Sri Lankan. When the body was brought to Goa, certainly there were those who knew and met Francis Xavier when he was alive and would have certainly discovered if his body was a fake one.

Moreover, the body cannot be of an old monk who died at the age of 83 in 1491 as the Portuguese came into India only in 1498 and thereafter entered Sri Lanka in 1505.  There are too many holes in the narrative that is under our study to merit any real attention. The body is certainly the sacred relic of St Francis Xavier and cannot be subject to further brutalization because of an un-substantive conspiracy raised by some people. 

Fr Victor Ferrao is a leading Christian theologist and dean at Rachol Seminary. 

*********************************************************************************
ශා. ප්‍රැන්සිස් සේවියර් ලංකාවට පැමිණ තිබේද? මේ ප්‍රශ්නය 'සිරිලක කිතුනු ඉතිහාසය' facebook පිටුවේ පළවූ ලිපියකට ප්‍රතිචාර වශයෙන් කිසිවෙක් අසා තිබුවක්. ඔව් ඒ සම්බන්දයෙන් තොරතුරු තියෙනවා. විශේෂයෙන්ම ප්‍රැන්සිස් සේවියර්තුමාගේ සේවය දැනුම්දෙමින් ඉන්දියාවේ කොචින් හී සිටි ජෙසුනිකායික පියතුමන්ලා වතිකානුවට සහ පෘතුගාලයේ ලිස්බන් නුවරට යවනලද 1545 ජනවාරි 27 දිනැති ලිපිය, ඒ වගේම Amboyna නම් පෘතුගීසි හමුදා නිලධාරියෙක් 1546 මැයි මාසේ ලියන ලද වාර්තාව, ප්‍රැන්සිස් සේවියර්තුමාගේ ජීවිතය සහ සේවාවන් ගැන පරීක්ෂණාත්මක ග්‍රන්ථයක් ලියු H. T. Coleridge (1872) 'Life and Letters of St. Francis Xavier' කෘතිය ආදිය දැක්විය හැකියි. එම තොරතුරුවලට අනුව සේවියර්තුමා දකුණු ඉන්දියාවේ සහ මන්නාරමේ වසර 03ක කාලයක් සේවය කර තිබෙනවා. ඒ විතරක් නෙමේ 1622 මැයි 22 ශාන්තුවරයට එසවූ ප්‍රැන්සිස් සේවියර්තුමාගේ ජීවන චරිතය, ධූත මෙහෙවර, සිදුකල හාස්කම් ආදිය ගැන පෘතුගාලය පමණක් නොවේ යුරෝපය පුරාම විශාල සාකච්ඡාක් පවා ඇතිවී තිබෙනවා. එම නිසාම එම යුගයේ චිත්‍ර ශිල්පීන්ට පවා එතුමා වස්තුවිෂය වී තිබෙනවා. 1590-1641 අතර ජීවත්වූ Baroque චිත්‍ර ශිල්පියෙක්වූ Andre Reinozo විසින් අදින ලද ‘St. Francis Xavier Restores to Life a Native of Ceylon’ එවැන්නක්. මෙම චිත්‍ර ශිල්පියා ලංකාවට පැමිණ නැහැ. මන්නාරමේ හැඩරුව හෝ මෙරට ජනයාගේ ඇදුම් පැළදුම්, පරිසරය ආදිය ගැන දැකලා නැහැ. ඒහෙත් සේවියර්තුමා ලංකාවේ මන්නාරමේදී මියගිය තරුණයන් දෙදෙනෙකුට නැවත ජීවය දුන්බව අසා තිබුනා. මේ ඔහු ඒ ඇසුරින් අදින ලද චිත්‍රය. මෙම චිත්‍රය පෘතුගාලයේ ලිස්බන් නුවර Sao Roque (Church of Saint Roch) දක්නට තිබෙනවා. 


Friday, 19 November 2021

මේ චෙස්නට් කාලයයි

මේ චෙස්නට් (Chestnut) කාලයයි. දැවැන්ත චෙස්නට් ගස්වල හටගන්නා චෙස්නට් ගෙඩියේ පොත්ත පැලිලා මේ දවස්වල ගෙඩි බිමට වැටෙනවා.

චෙස්නට් කන්න කැමති අය කටු සහිත පොත්ත ඉවත්කරලා චෙස්නට් එකතුකර ගන්නවා. එසේ එකතුකරගත් චෙස්නට් ටික දිනක් වේලෙන්න ඇරලා තද දුබුරුපාට පොත්ත මත පිහියකින් කුඩා කැපුමක් තබා උදුනේ (oven) හෝ කබලේ (frying pan) විනාඩි 20-30 බැදගන්නවා. ඉන් පසුව අර කුඩා කැපුමක් තැබු තැනින් දුබුරුපාට පොත්ත ඉවත්කර කහපාට චෙස්නට් මදය පාදා ගන්නවා.

චෙස්නට් ඉතා ප්‍රනීත ඇට විශේෂයක්. බොහෝ අතුරුපස (dessert) වලට වගේම නිකන් කන්නත් මරු. කබලේ බැදගත් චෙස්නට් (roasted chestnuts) වයින් (wine) හෝ සින්ගල් මෝල්ට් විස්කි (single malt whiskey) එක්ක බයිට් එකටත් මරු.

එහෙත් එහෙම කන්නේ ස්විට් චෙස්නට් (Sweet Chestnut) කියන ප්‍රබේදයයි. තව තියෙනවා හොර්ස් චෙස්නට් (Horse Chestnuts) කියලා ප්‍රබෝධයක්. ඒය නම් සත්ව ආහාරයක් ලෙසයි සලකන්නේ. ඒ හැර කොන්කර්ස් (Conkers) කියලා ප්‍රබේධයකුත් තියෙනවා. බොහෝදුරට හොර්ස් චෙස්නට් සහ කොන්කර්ස් කියන්නේ එකම වගේ චෙස්නට් ජාතියකට. ඒවා ස්විට් චෙස්නට් (Sweet Chestnut) වලට වඩා විශාලයි.

මේ රටේ ලමුන් අතර සෙල්ලමක් තියෙනවා අර කොන්කර්ස් කියන චෙස්නට් ජාතිය මැදින් විදලා නූල් පොටකින් ගැට ගසාගෙන එකිනෙකා තරගෙට එනෙකාගේ කොන්කර්ස් එකින් එක හප්පා ගන්නවා. ඉස්සෙලාම කොන්කර්ස් එක පිපුරුන කෙනා පරාදයි. ඒ සෙල්ලමට කියන්නේ කොන්කර්ස් සෙල්ලම් කරනවා කියලයි (Conkers game).

කොහොමත් ඔක්තෝබර් වාර මැද සරත් නිවාඩුවේදී ගහ-කොලවල වර්ණ වෙනස්වීම් බලන්න ගම්වදින ලමුන් වගේම දෙමාපියනුත් චෙස්නට් වගේම හතු එකතුකිරීමටත් දැඩි කැමැත්තක් දක්වනවා. චෙස්නට් හතු (chestnut mushrooms) කියලා දුබුරුපාට හතු විශේෂයකුත් කලින් චෙස්නට් වැටුන ගස් යට මේ දවස්වල පැලවෙනවා. එම චෙස්නට් හතුවලිනුත් ඉස්තරම් ව්‍යන්ජන සකස්කරගත හැකියි.

එහෙත් චෙස්නට් වගේ නෙමේ හතු (mushrooms) එකතුකිරීම නම් ඉතා පරිස්සමින් කල යුත්තක්. බොහෝ විෂ සහිත හතු පැවැතීම එයට හේතුවයි.
හතු එකතුකරන වැඩේ (mushroom picking) ඒ සදහා පලපුරුද්දක් සහ දැනුමක් ඇති අය සමග කලයුත්තක්. පෝලන්ත වැනි නැගෙනහිර යුරෝපියානු ජාතිකයොත්, ග්‍රිසීය, ඉතාලිය වැනි මධ්‍යධරණීය සහ දකුණු යුරෝපා ජාතිකයෝත් මේ සදහා විශේෂඥයෝ.

ඒත් චෙස්නට් එකතුකිරීමට හෝ චෙස්නට් පිසගැනීමට එහෙම විශේෂ දැනුමක් අවශ්‍ය නෑ. ඕනෑම කෙනෙකට කලහැක්කක්. ගස් යටින් අහුලා ගත්තේ නැතත් සුපර් මාර්කට් එකකින් හෝ වෙලදපොලෙන් හෝ චෙස්නට් මිලදී ගෙන ඕනෑම කෙනෙකුට පිසගත හැකියි. වෙලදපොලේ ස්විට් චෙස්නට් (sweet chestnut) ග්‍රෑම් 400යක් මෙරට මුදලින් පවුම් 3ක් පමණ වෙනවා.

එහෙත් චෙස්නට් එකතුකරගෙන කෑමක් ලෙස සකස්කර ගන්නවා කියන්නේම සල්ලිවලින් මැනිය නොහැකි මහගු අත්දැකීමක්. විශේෂයෙන්ම ආහාර එන්නේ සුපර්මාර්කට් එකෙන් නෙමේ ගහ කොලවලින්, ගොවිපොලවලින් කියලා ලමයින්ට කුඩාකල සිටිම එත්තුගන්වන්නත්, සොබාදහම සමග ජීවත්වීමේ වැදගත්කම අවබෝධ කරදීමටත්, දෙමාපියන් චෙස්නට් එකතු කිරීමට ඔක්තෝම්බර් අර්ධවාර සරත් නිවාඩුවේදී චෙස්නට් සහ හතු එකතුකිරීමේ ක්‍රියාකාරකම් සදහා ලමයින් රැගෙන යෑමෙන් බලාපොරොත්තුවෙන බව මම දැනගත් දෙයක්. ඇත්තවශයෙන්ම ලමුන්ටත් එයින් ඉතා අපූරු අත්දැකීමක් ලැබෙනවා.

මාකස් ප්‍රියන්ත පෙරේරා.
18/11/21

Tuesday, 16 November 2021

'මීගමු කලපු ලුණු' නිෂ්පාදන ක්‍රියාවලිය සහ 'රන්කාසි' සොයාගත් 'ප්‍රන්කාසි' ලා.

මීගමුව මුන්නක්කරය කලපුව අසල ඇති දුපතකින් රත්තරන් සොයාගත් පවුලක් ගැන මීගමුව මුන්නක්කරය ප්‍රදේශයේ කාලාන්තරයක් පුරා පවතින  ජනකතාවක් වේ. 

එම ජනප්‍රවාදය පදනම්වන කාලවකවානුව 1800 ගණන්වල අවසාන භාගයේ හෝ 1900 මුල් කාලය යැයි පිළිගැනේ. පුරුදු පරිදි මීගමුව කලපුවේ දුපත්වලට ගොස්, කලපු වතුරට සේදී එන සුදුපැහැති පෙන එකතුවෙන වැල්ලත් මඩත් කැටිවූ පස් එකතුකරන මුන්නක්කර ග්‍රාමයේ සුළුපන්න ධීවරයෙක් උදෑසනම කලපුවේ දුපතකට ගිය ගොස්  දුපතේ වෙරලේ ඇති පස් තට්ටු සුරමින් සිටියදී කිසියම් ඝන ද්‍රව්‍යයක් එම දුපතේ වෙරලේ ඇති බව සොයාගෙන තිබේ. තවදුරටත් හාරා බැලීමේදී එහි ඇත්තේ රන්කාසි බව දුටු එම ධීවරයා පස් තට්ටුවලින් එය ආවරණය කර වහාම සිය නිවසට ගොස් කොට්ට උර කිහිපයක් ඇතිව සිය බිරිද සමග පැමිණ පස් තට්ටු හරා රත්තරන් කාසි ගොඩට ගෙන කොට්ට උරවල පුරවා සිය නිවසට ගෙනගිය බව එම ජනප්‍රවාදයෙන් කියවේ.  

මෙම ජනප්‍රවාදය මුන්නක්කර ග්‍රාමයේ ජනයාට අවසාන වශයෙන් වැඩි විස්තර  සහිතව කියමින් සිට ඇත්තේ මුන්නක්කරය කෙලවරේ පිහිටි 'තල්ගහවත්ත' ග්‍රාමයේ ජිවත්වූ, මිට කලකට ඉහත නැසී ගිය නිකදේමුස් සීයාය. නිකදේමුස් සියාට අනුව රත්තරන් සොයාගත් ධීවරයා උර 7ක් හෝ උර 70ක් පිරෙන්නට රන්කාසී සොයාගෙන තිබේ. මෙසේ රන්කාසි සොයාගත් පවුලේ අයව 'රන්කාසි' ලෙස හැදින්වූ බවත් පසුව එම නාමය ''ප්‍රන්කාසි'' ලෙස හැදින්වූ බවත් කියවේ.  අද ද  මුන්නක්කරය ග්‍රාමයේ මෙන්ම එකී ග්‍රාමයෙන් මීගමුව පිටිපන ග්‍රාමයට ආවාහ-විවාහවී ගිය පිරිස් අතරද, එමෙන්ම ඔවුන්ට කිසිදු සම්බන්දයක් නැති පිරිස් අතරද,  'ප්‍රැන්කාසි' නමින් හදුන්වන පුද්ගලයින් සිටි. මා ඔවුන්ගෙන් කිහිපදෙනෙකු සම්බදකරගෙන ඉහත ජනප්‍රවාදයේ සදහන් කාරණය සමබන්දයෙන් කිසියම් හෝඩුවාවක් සොයාගැනීමට කලකට ඉහත සිට උත්සහ කලෙමි.

 එහෙත් නිකදේමුස් සීයාය තැන තැන කියමින් සිටි 'රන්කාසි' සොයාගත් පවුල ගැන කිසිදු විස්තරයක් සොයාගැනීමට නොහැකි විය. අද ද එම පළාත්වලද, මිගමුවේ විවිධ ප්‍රදේශවලද, 'ප්‍රැන්කාසි' නමින් හදුන්වන පුද්ගලයින් සිටි. ඔවුන්ගේ නාමයක් බොහෝ දුරට ලැබී ඇත්තේ ක්‍රිස්තියානි ශාන්තුවරයෙකු වන ප්‍රැන්කාස්තුමාගේ (Saint Pancras) නාමය අනුවය නම් තැබීමෙනි. බෞතිස්මයේදී ක්‍රිස්තියානි සම්ප්‍රදාය අනුව යමින් නාම සාන්තුවරයෙකුගේ නමක් සිය දරුවන්ට ලබාදීම ලොවපුරාම කිතුවන්ගේ පොදු ක්‍රියාදාමයකි. ඒ අනුව මුන්නක්කරය, පිටිපන, මීගමුව හෝ වෙනත් තැනක සිටින ප්‍රැන්කාසි ලෙස හැදින්වෙන නාම ඉහත කථාවේ  පරිදි 'රන්කාසි' ඔස්සේ ඇතිවුවකට වඩා  උක්ත ක්‍රිස්තියානි සම්ප්‍රදාය ඔස්සේ ඇතිවුවක් බව පැහැදිලිය. 

මෙවැනි අහවල් දුපතෙන්, වැල්ලේ අහවල් තැනින්, මුහුදෙන්, කැඩුණු නැවෙන් රත්තන් හෝ වෙනත් වටිනා වස්තු හමුවූ හමුවූවා යැයි කියවෙන කතාන්දර රාශියකි. එහෙත් ඒවා බොහෝදුර ජනකතා, ජනප්‍රවාදවලට වඩා වැඩි පදනමක් නැති හරසුන් ගෙත්තම්ය. හුදී ජනයාගේ පහන් සංවේගය පිණිස ගොතන ලද කතාන්තරය. එහෙත් ඒවා තුලවුද කිසියම් ගත යුත්තක් ඇත. මුන්නක්කරයේ  නිකදේමුස් සීය්යා තැන  තැන  කිය කියා  ගිය 'රන්කාසි' හමුවූ පවුලක් ගැන කෙසේවුවද දිනපතාම උදෑසන මීගමුව කලපුවේ දුපත්වලට මෙන්ම කලපුව අවටටත් ගොස්, කලපු වතුරට සේදී එන සුදුපැහැති පෙන එකතුවෙන වැල්ලත් මඩත් කැටිවූ පස් සුරා එකතුකරන පිරිස් මුන්නක්කර ග්‍රාමයේ මෙන්ම පිටිපනද කලපුව අවට සිටි බව පැහැදිලිය. එසේ කලපු වතුරට ගසාගෙන එන සුදුපැහැති පෙන එකතුවෙන වැල්ලත් මඩත් කැටිවූ පස් එකතුකරන පිරිස් එසේ පස් එකතුකලේ එම පස් සෝදා පිරිසිදුකර, උණුකර, ලුණු සෑදීමටය. 

මිගමුවේ ලුණු සෑදීමේ ක්‍රියාවලියවූකලී මිගමුවටම සුවිශේෂීවූ ක්‍රියාවලියකි. එම ලුණුවල රසද ඉස්තරම් යැයි  කියවේ. මෙසේ නිවෙස්වල නිෂ්පාදනය කල ලුණු මිගමු ධිවරයන්ගේ භාර්යාවන් විසින් අසුරා පාර දෙපස තබා විකුණා මුදල් උපදවා ඇත. 'මිගමු කලපු ලුණු' ලෙස සාඩම්බරයෙන් හදුන්වා දී ඇති එම ලුණු මිලදී ගැනීමට සුද්දන් පවා පැමිණි බව කියවේ. ලුණු  පමණක්  නොව තුනපහ පදමට දමා හදන, කෙහෙල් කොළේ ඔතාදෙන, 'මිරිස් ගුලි' ද එකල මීගමුවේ පැවතියේය. වෙලදපොලේ විකිනීමට ඇති තුනපහ මිශ්‍රණ 'කඩ සරක්කු' ලෙස හැදුන්වූ මිගමු  කාන්තාවෝ තමන්ගේ  මස්-මාළු ව්‍යන්ජනවලට යෙදුවේ මීගමුවේ 'කලපු ලුණු'  සහ මිරිස් ගුලිය. මීගමුවට සුවිශේෂීවූ මස්, මාළු, කකුළු ව්‍යන්ජනවල රසකාරක රහසවුයේ ඉහත කී 'මීගමු කලපු ලුණු සහ මිරිස් ගුලිය'. 

දැන් එම කර්මාන්ත දෙකම නැවති ගොසිනි තමන්ගේ බොහොමයක් දේවල් තමන්ම නිපදවාගත්  ඒ සශ්‍රිකත්වය මීගමුවේ පමණක් නොව රටෙම නැතිව ගොස්ය. මීගමුවේ නම් තමන්  හරිහම්බකරගෙන රටේ ජනයාගේද බඩද පිරවූ කලපුව, මුහුද පමණක් නොව ධීවරයන් වාසයකරන භුමිය පවා අහිමිවෙමින් පවතී. මිගමු කලපුවේ ලුණු නිෂ්පාදන කිරීම 1980 ගණන්වලින් පසුව ඇණහිටි බව වාර්තා වේ. මෑතකදී මීගමු පිටිපන ප්‍රියන්ත සිල්වා ගජසිංහ කලාකරුවා තම Facebook පිටුවේ මීගමුවේ කලකට කලින් අතහැර දමන ලද ලුණු නිෂ්පාදන ක්‍රියාදාමයක් දැක්වෙන දුර්ලභ ජයාරුපයක් පලකල කළේය. මෙම ලිපියේ මුලින්ම පලවී ඇති ජයාරුපය ඉන් උපුටා ගත්තකි. ඔහුට එම ජායාරූපය ලබාදී ඇත්තේ පිටිපන ස්ටැන්ලි රෝසා මහතාය. එම ජයාරුපය  ඔහු විස්තර කර තිබුනේ  '1960 දශකයේ මීගමුව කලපුව අසල පස් ගෙන ආහාර සදහා ලුණු සිදින පිටිපන කාන්තාවන්' යනුවෙනි. මෙම ජයාරුපයේ විශේෂත්වය වනුවේ සැම්සන් ඥානසිරි මහතා 2018 March 10 මීගමුවේ ප්‍රාදේශීය පුවත්පතක් වන 'මීපුර පුවත්පත' ට (meepura.com) ලියු ගවේශනාත්මක වර්තාවක්වූ  'සුද්දන්ටත් ලුණු විකිණූ සිරිවර්ධන පෙදෙස් කාන්තාවෝ' නම් ලිපියේ සදහන් කරුණු  සමග මනාව ගැලපීමය. 

මීගමුව මුන්නක්කරය ප්‍රදේශයේ ලුණු නිපදවූ ජනයා සමග සම්මුඛ සාකච්චාවල නිරතවෙමින් ඔවුන්ගේ පැරණි නිෂ්පාදන ලුණු නිෂ්පාදන ක්‍රියාවලිය සදහා යොදාගත් ආම්පන්න ආදිය ගැන විමර්ශන කරමින් සැම්සන් ඥානසිරි මහතා ලියූ  ගවේශනාත්මක  ලිපිය සහ පිටිපන ප්‍රියන්ත සිල්වා ගජසිංහ කලාකරුවා සිය Facebook පිටුවේ පලකල පිටිපන ස්ටැන්ලි රෝසා මහතාගේ ජායාරූපය පහතින් දැක්වේ.

=================================================

මීගමුව මුන්නක්කරය පසුකර යනවිට සිරිකුරුස පාලම හමුවෙයි. සිරිකුරුස පාලම සීමාවෙන් පසු සිරිවර්ධන පෙදෙස හමුවෙයි. සිරිවර්ධන පෙදෙස අපේ කථාවට මූලික වන්නේ වෙනස් මිනිස් අත්දැකීම් රැසක් මෙම ගම්මානය තුළ අතීතයේදී ක්‍රියාත්මකයාත්මකවී ඇතිනිසයි.. අප මීටපෙර “ කෑම රසවත්කරන මුන්නක්කරයේ මිරිස් ගුලිය “ යන තේමාව පදනම් කරගනිමින් ලිපියක් පලකළෙමු.

මෙය ගෘහකර්මාන්තයක් ලෙස අද වනවිටත් ක්‍රියාත්මක වන අතර එහි ප්‍රමුඛතාවය ගත්තේ කාන්තාවන්ය. වසර 100කට පමණ පෙර මෙම ගම්මානයේ ගෘහකර්මාන්තයක් ලෙස ලුණු නිපදවීම සිදුවී ඇත. නමුත් මෙම කර්මාන්තය අදවනවිට අභාවයට ගොස් ඇත. මෙහි විශේෂත්වය වන්නේද මෙම කටයුත්තේ නියැළුනේ කාන්තාවන් වීමයි. ධීවර ගමක් වන හෙයින් ස්වාමිපුරුෂයා මසුන් ඇල්ලීම සඳහා කළපුවට යන අතර කාන්තාවන්ද තම පවුලේ ආර්ථිකය වෙනුවෙන් විවිධ කාර්යයන්හි නිරතවිය.

අප සඳහන් කරන ඉහතකී ලුණු නිෂ්පාදන ක්‍රියාවලියවලියද එවැන්නකි. මේ පිළිබඳව තොරතුරු දැනගැනීමට අදවනවිට ජීවත්ව සිටින්නේ කිහිප දෙනෙකු පමණි. අප ඔවුන් සොයා ගැනීමට උත්හාහ කළේ එම අතීත කථාව දැනගැනීමේ අවශ්‍යතාවය සහ වැදගත්කම නිසාය. 

මෙසේ ලුණු නිපදවීමට අදාළව එහි තිබුණු පරිසරයද හේතුවක් වී ඇත. කලපුව ආසන්නයේ කැලෑව ල මඩ සහිත පස ල වඩදිය – බාදි ය ඇතිවීම තුළින් ලුණු සහිත වතුර කලපු බිමෙහි නිදහසේ පෙන නගමින් ගලායෑම ආදී වශයෙන් අදාළ කරුණු සැකසී තිබින. වැඩිහිටියන් මෙම කර්මාන්තයට අදාළව කරන කටයුතු දෙස බලාසිට ඒවා සඳහා උදව් කළ තම අතීතය ගැන මේරි මර්සි අම්මා (අවුරුදු 78 ) අප සමඟ අදහස් පළකලේ මෙසේය.

මේ හරියෙ වටේටම කලපුව. කලපු වතුර ඇවිල්ල පෙන පිපෙනව. අපේ අම්මල, ලොකු අම්මලා මේ වතුර පසුත් එක්ක තහඩු කෑල්ලකින් හූරනව. ඒව හූරල ගොඩ ගහල තියාගන්නව. පස්සෙ ලොකු කලගෙඩියකට යටින් හිලක් හදල මටුළු දාල වතුර පෙරෙන විදිහට හදනවා. ඊට පස්සෙ අර පසුත් දාලා කළපුවේ වතුර උඩින් දානවා. යටින් ඒ වතුර පෙරාගෙන ඒව වෙන භාජනයකට අරගෙන දර දාල රත්කරල තමයි මේ ලුණු හදාගන්නේ. මේ වඩියට පොල් චුට්ටකුත් දානව සුදුපාට වෙන්න. ඒවා විකුණුවේ කාට ද? මුහුදු රස්සාකාරයෝ ඇම ට සාලයින්ට දාන්න ගෙදරට ඇවිත් අරගෙන යනව. සුද්දන්ටත් දෙනවා. පාරට අරන් ගිහිල්ලා අපි විකුණනව. ඒව විකුණලා හවස 6.00ට විතර තමයි ගෙදර එන්නෙ. අලියපොලේ තමයි විකුණන්නේ. 

මේ පිළිබඳව තවදුරටත් කරුණු දැනගැනීමට සිරිවර්ධන පෙදෙසේ ජීවත්වන මර්සි සුසිලා අම්මා ( අවුරුදු77 ) හමුවිය. ඇය ලුණු සෑදීමේ ක්‍රායාවලිය ඇය විස්තර කළේ මෙසේය. අපේ නැන්දලා තමයි මේ වැඩේ කළේ. කලපුවේ ඉඳල එන වඩදිය වතුරට පස තෙත් වෙනව ඊට පස්සෙ හදාගත්ත යකඩ පටියකින් හූරල ගොඩවල් ගහනව. ඒකට කියන්නෙ ලුණුපස්ගානවා කියලයි. පස්සෙ මැස්සක් හදල ලොකු කලයකට අර හූරපු පස් පුරවනව. ඒ කලේට යටින් හිලක් හදල මටුළු කෑල්ලක් තියනව පෙරෙන්න. උඩින් තව කලපු වතුර දානව. යටින් ගස්මුට්ටියක් තියල මේ වතුර අරගන්නවග දෙතුන් පාරක් පෙරාගත්තට පස්සෙ ලොකු තාච්චියකට දාල දර දාල රත් කරල තමයි ලුණු හදාගන්නෙ.

අවසන් වරට අපට අදහස් පළකලේ සිරිවර්ධන පෙදෙසේ නිකුලස් මාමාය. (අවුරුදු 77) ඔහු අපට මේ රස්සාව කළ ආකාරය, කළ ස්ථාන, මේවා විකිණීමට වෙළඳපලට ගෙනයාම දක්වා ආදී දේවල් ඔහු පැහැදිළි කරන ලදී. අපි පොඩි කාලෙ අපේ අම්මල තමයි මේ රස්සාව කරේ. අපිට හුඟක් අමාරුනිසා අපිට කන්න දෙන්න විදිහක් නැතිනිසා මේව කරල තමයි ඒ කාලෙ අපි ජීවත් වුනේ. එතකොට මගෙ වයස අවුරුදු 13ක් විතර ඇති කොහොමද මේව කරේ ?

මේ වගේ දවස්වල කලපු වතුර ආවට පස්සෙ ඒපස් අම්මල හූරල ගන්නව. ඒකට යකඩ වලින් පටියක් හදාගන්නව. ඒකෙ දෙපැත්තෙන් අල්ලල තමයි පස් හූරන්නෙ. හූරපු පස් ගොඩවල් ගහල තියාගන්නව. මේව කට ලොකු ගස් මුට්ටියකට දාල යටින් හිල් කරල මටුළු කෑල්ලක් තියල වතුර පෙරෙන්න හදනව. ඒ මුට්ටිය පොල්පිති වලින් හදපු මැස්සක තියනව. පෙරෙන වතුර ගන්න යටින් භාජනයක් තියනව. ඒ භාජනයට වැටෙන වතුර ආයි සැරයක් ලොකු මුට්ටියට දානව. එහෙම තුන්පාරක් විතර දාල පෙරුවට පස්සෙ තමයි ඒ වතුර තාච්චියකට දාල රත්කරන්නෙ. අපේ අම්මල මඩකුණු කැපෙන්න කියල පොල් කෑලි ටිකකුත් කපල ඒකට දානව. වඩිය රත්වෙන්න ගොඩක් දර ඕන. ඒනිසා කැලේට ගිහිල්ල දර කපාගෙන එන්නත් සෑහෙන්න මහන්සි වෙන්න ඕන.

ඔවුන් සෑදු ලුණු හැදින්වූයේ “ හිඳිලුණු , ලෙසිනි. මේවා සකස්කළ ආකාරය, ඒ සඳහා භාවිතාකළ උපකරණ ආදිය ගැන අපට අවබෝධයක් නොතිබුනු නමුත් ඒපිළිබඳව මේරි අම්මා , මර්සි අම්මා සහ නිකුලස් මාමා කියන ලද කරුණු චිත්‍රයකට නඟා ගැනීමෙන් ඒ පිළිබඳ යම් අදහසක් හැකිවිය. 

මේ වකවානුවේදීම එංගලන්තය, ජර්මනිය වැනි රටවල්වලද සරල තාක්ෂණික ක්‍රම මගින් ලුණු නිපදවා ඇත.ඔවුන් මේ සදහා ක්‍රම දෙකක් භාවිතා කරඇත. එකක් වූයේ සූර්්‍ය රස්මිය උපයෝගි කරගනිමින් වාෂ්පීකරණයට ලක්කර ලුණු හැදීමේ ක්‍රමයයි. දෙවැන්න රත්කිරීමේ ක්‍රමයයි. මේ සදහා මුලින් මැටිභාජන වලට , අදාල කරදිය වතුර දමා දරවලින් රත්කරඇත. පසුව එම භාජන තඹ වලින් සකස්කරගෙන ඇත.රෝමන්වරු ද තඹ භාජන භාවිතාකළ බව සදහන්වේ. ඉන්පසු තඹ වෙනුවට යකඩ යොදාගෙන මෙම භාජන නිර්මානය කරඇත. රත්කිරීම සදහා දර වෙනුවට ගල්අගුරුද පසුව වාෂ්ප ඇංජිම සොයාගැණීමත් සමගින් මෙම කර්මාන්තයේ විශාල වර්ධනයක් ඇතිවිය.

මුලින් ලී රේක්ක යොදාගනිමින් ලුණු එකතු කරඇත. මුලින් තිබු මැටි භාජන අඩි 3ක් පළල අඩි 3ක් දිග සමදතුරශ්‍රාකාර එකක් විය. පසුව අඩි 25 පළල අඩි 35 දිග අඩි 1 ½ ගැඹුරටද පසුව එයද වෙනස්වී , අඩි80 දිග අඩි 30ක් පළලින් යුතු භාජන දක්වා වර්ධනයක් ඇති කර ගන්නා ලදී. එසේම මෙම භාජන දැමීම සඳහා වෙනම කුටි නිර්මාණය කර ඇත. එංගලන්තය වැනි රටවල්වල මේ කර්මාන්තයට අදාලව වෙනම නගරද බිහිවී ඇත. මේ අනුව සරල තාක්ෂණයේ සිට දියුණු තාක්ෂනික සහ විද්‍යාත්මක ක්‍රම භාවිතා කර මෙම කර්මාන්තය වැඩි දියුණු කර ගැනීමට ඉහත කී රටවල් සමත් වී ඇත. මේ අදහස් වැදගත් වන්නේ අපගේ කථාවට මූලිකවූ මිනිසුන් හට මෙම සරල තාක්ෂණය දියුණු කරගතහැකි වුයේනම් මේ වනවිටත් සිරිවර්ධන පෙදෙසේ මෙම ලුණු කර්මාන්තය පැවතීමට ඉඩ තිබුනි. 

සැම්සන් ඥානසිරි 




=========================================================================

මීගමුව මුන්නක්කරය ග්‍රාමය  ගැන වැඩි විස්තර රජයේ වැඩවල මෝඩකමේ ප්‍රතිමුර්තිය - මීගමුව මුන්නක්කරයේ මෝඩ පාලම නම් වූ මර උගුල  යන ලිපිය ඔස්සේ කියවිය හැක. 

මීගමුවේ මීගමුවේ අතීත නිෂ්පාදන සහ පරිභෝජන රටාව ගැන දැනගැනීමට මෙම යොමුවෙන්ම පිවිසෙන්න. 

මාකස් ප්‍රියන්ත පෙරේරා 
16/11/2021

Wednesday, 10 November 2021

ගුරු, ගොවි, සිසු, කම්කරු, කාන්තා උද්ඝෝෂණ අතරට කිතුනු විරෝධයත් ගොනුවේ !!



මේ දිනවල රටපුරාම උද්ඝෝෂණය.

ගොවියෝද, ගෘහනියෝද, වෘත්තිකයෝද, කම්කරුවෝද, ගුරුවරුද, දෙමාපියෝද, විශ්ව විද්‍යාල සිසුවෝද, මහපාරේය. මුළු රටම එකම විරෝධතා භූමියකි.

එම උද්ඝෝෂණ සමුදාය අතරට දැන් කිතුනුවන්ගේ විරෝධයද එකතුවී ඇත. එසේවුයේ පසුගිය සදුදා (08/11/21) සිරිල් ගාමිණි පියතුමා වෙනුවෙන් එතුමාගේ නීති උපදේශකයෝ ගොනුකල පෙත්සම විභාගවීම සිදුවූ දිනයේදී සිය ගණනක්වු කතෝලික පියතුමාන්ලා, කන්‍යා සොයුරියන් සහ ගිහි ජනයා සිරිල් ගාමිණි පියතුමන්ට සහය පලකිරීමට අළුත්කඩේ උසාවි භූමිය අවට රැස්වීමත් සමගය.

සුදු ඇදුමෙන් සැරසුන පියතුමන්ලා සහ කන්‍යා සොහොයුරින් එක පෙලට, එක ලෙසට, සැදැහැවත්ව අළුත්කඩේ උසාවියට යන මාවත දෙපස රැස්ව සිටියේ මුනිවර මුනිවරියන්ගේ සුරුවම් පරිද්දෙනි.

හැලහොල්මනක් නැති, බැතිබර කිතුනු තාපස තාපසිකාවන් මෙන් ඔවුහු පහන් සිතින් නිහඩව ජපමාල යාක්ච්චාවේ නිරතවෙමින් සන්සුන් සිතින් සිය ශක්තිය සකල ලෝකවාසී ජනයාට බැගෑපත්ව ප්‍රදර්ශනය කලහ.
තොරතෝංචියක් නැති ශබ්දාධික පිටකොටුවේ, අලුත්කඩේ, මෙතරම් නිහඩ විරෝධයක නිරතවු පිරිසක් මින්පෙර නම් කවදාවත් නොදුටුවෝ යැයි උද්ඝෝෂණය නැරඹීමට මෙන්ම වාර්තා කිරීමටද ගිය වාර්තාකරුවෝ සටහන් තැබුහ.

"බලන්න මේ අයගේ විනය, සංවරකම, අපටත් කොච්චර නම් දේවල් මේ කිතුනු පියතුමාන්ලාගේ, කන්‍යා සොයුරියන්ගේ සහ ගිහි ජනයාගේ විරෝධයන්ගෙන් ඉගෙනගත හැකිදැයි" යන කොමෙන්ටු සිද්ධිය වාර්තාකල ෆේස්බුක් පිටු අතර ලියවී තිබුනහ.

විරෝධය අවසානයේ අසල දේවස්ථානයකට රැස්වු විරෝධයට සහභාගිවු ගිහිපැවැදි සියල්ලෝම යාක්ච්චාවකින් අනතුරුව පැවැති තේ පැන් සංග්‍රහයක් භුක්තිවිද සාමකාමී ලෙස විසිර ගියහ. කිතුනුවන්ගේ ජිවලිතකම, උද්‍යෝගය, සතුට, ප්‍රබෝධය, කැපවීම, වැයවීම ඒ සියල්ල උසාවිය ඉදිරිපිට ඉතා හොදින් විද්‍යාමානවීම ගැන බොහෝ දෙනෙක් සංවිධායකයන්ට ස්තුතිය පලකලේය.

තවත් විරෝධතාවයක් යැයි සිතා වතුර බවුසර් සහ කදුලු ගෑස් ජල විදිනයන්ද අතතිව පැමිනි පොලිස් කැරලි මර්ධන ඒකකය ලත්තැනම ලොප්වී විටක් හපමින් පැත්තකටවී බලා සිටියහ.

මෙවැනි නිහඩ විරෝධයකට පවා ජල විදිනයන් සහිතව කැරලි මර්දනය පොලීසිය පැමිණ සිටීම ගැන ෆේස්බුක් පිටුවල සමච්චලයට ලක්ව තිබුනි. "ඔය ජලවිදිනයන්ගෙන් පාස්කු ප්‍රහාරයේ සැගවුනු අපරාධකරුවන්ගේ අත්පා පමනක් නොව හිස සිට පතුලටම සෝදා හරිනු මැනවයි" සටහන් කල අයද විනි.

එහෙත් උසාවි භූමියෙන් එපිට වෙනත් විරෝධයකටද කිතුනුවන්ට මුහුණදීමට සිදුව ඇති බව එදිනම ප්‍රවෘත්ති විකාශනය ඔස්සේ විකාශනයවූ පුවතකින් පෙනීගියේය.

එනම් සිහල රාවය, රාවණා බලය ලෙස හදුන්වාගන්නා භික්ෂූන් දෙනමක් ප්‍රවෘත්ති සාකච්ඡාවක් පවත්වමින් "සාක්ෂි ඇත්නම් සිරිල් ගාමිණී පියතුමන්ට කෙලින්ම ගිහින් සාක්ෂි දිය නොහැක්කේ ඇයි දැයි" විචාලහ.

එහෙත් උන්වහන්සේලා නොදැන සිටියේ රාජ්‍යය බුද්ධි අංශ ප්‍රධානී සුරේෂ් සලේ මහතා සිරිල් ගාමිණී පියතුමාට එරෙහිව පැමිණිලිකර තිබුනේ දණ්ඩ නීති සංග්‍රහයේ ICCPR වගන්ති ප්‍රකාරවය යන්නය. එවැනි පදනමක් මත සිරිල් ගාමිණී පියතුමා අපරාධ පරීක්ෂණ දෙපාර්තමේන්තුවට සාක්ෂි ලබාදීමට ගියහොත් ඇප නොමැතිව දිගටම රදවාතබා ගැනීමේ අනතුරක් පැවැතිනි.

පියතුමන්ගේ නීති උපදේශකයෝ උසවියේ අවදානයට යොමුකලේ එකී අනතුරුය. ඉදිරියේදී පියතුමා අපරාධ පරීක්ෂණ දෙපාර්තුමෙන්තුවට සාක්ෂිදීමට යන්නේ උසාවියෙන් ලබාගත් නිසි නීති නියාමයන් යටතේය.

මෙකී කරුණු දැන හෝ නොදැන භික්ෂූන් වහන්සේලා දෙනමක් මාධ්‍යය සාකච්ඡාවක් පවත්වා කුමන හෝ අරමුනකින් මහජන මතය වෙනතකට යොමුකිරීමට උත්සහකලේදැයි විමසාබැලිය යුතුමය.

මෙම කාරණය ඊයේ (09/11/21) මීගමුවේ පැවැති අති දැවැන්ත උද්ඝෝෂණය තුලදීද මතුවිය. පාස්කු ප්‍රහාරය සැකසුම් කල සැබෑ අපරාධකරුවන් හෙලිවීම වැලක්වීමට ජාතිවාදි ආගම්වාදි වර්ගවාදී බේද ඇති කිරීමට කිසිවෙකුට අවශ්‍යව ඇත්දැයි ඊයේ මීගමුවේ පැවැති උද්ඝෝෂණයේදීද මතුකල කරුනක්විය.

එහෙත් මීගමුවේ ඊයේ පැවැති දැවැන්ත උද්ඝෝෂණය පාස්කු ප්‍රහාරය සම්බන්ධයෙන් පැවති උද්ඝෝෂණයකට වඩා ආන්ඩුවේ මුතුරාජවෙල ගැස්ට් නිවේදනය නිසා ඉඩම් අහිමිවීමට එරෙහිව ඇතිවූවකි.

ආන්ඩුවේ විනාශකාරී ක්‍රියාදාමයන් නිසා සිය ධීවර රැකියාවටද පහරවැදී, එදාවේලවත් සොයාගත නොහැකිව අසරණවී ඇති ජනතාව පාතබා සිටින ඉඩම පවා අහිමිකරන, වත්තල සිට මීගමුව දක්වා ධීවර ජනයාව, කතෝලික ජනයාව, මුලින්‍උපුටාදමන ක්‍රියාවලියට එරෙහි දැවැන්ත පෙලගැස්මක් විය.

ඒ වුකලී පසුගිය කාලය පුරාවටම මීගමුවේ පැවැති දැවැන්තම උද්ඝෝෂණයය.

පිටිපන සිට පෙලපාලියෙන් පැමිණි ධීවර ජනයා මුලුමහත් මීගමු නගර මධ්‍යයම වටකරගත්හ. නැගීආ මහජනකද නිසා මීගමු පොලීසියට සිදුවූයේ රථවාහන වෙනත් මාර්ග ඔස්සේ හරවා යැවීමටය.

කිසිවෙකුට, කිසිදෙයකට අබමල්රේනුවක හානියක් සිදුනොවූ මෙම දැවැන්ත උද්ඝෝෂණයද මෙහෙයවූයේ මීගමුවේ කතෝලික පියතුමන්ලා සහ කන්‍යා සොයුරියන්‍ ය.

උද්ඝෝෂණය අවසන් කරමින් ජයන්ත පියතුමා ප්‍රකාශ කලේ මේ රැස්කලේ මීගමුවේ ජනයාගෙන් සීයට එකක්වන් ප්‍රමාණයක් පමනක් බවත් ඔවුන්ගේ හඩ මෙතරම් නම් අනෙකුත් සියලු දෙනාම පැමිණියේ නම් කෙතරම් නම් බලවත් හඩක් මතුවේදැයි සිතාගනු මැනවි යැයි කීහ.

මේ පෙලගැසේන්නේ බයිබලයේ එන රතු මුහුද දෙබෑකර ගිය නික්මයාමේ ජනයාගේ හඩද, නැතිනම් ජෙසුතුමන් සමග රාජ තේජසින් ජෙරුසෙලමට ඇදුන ජනයාගේ හඩදැයි මම නොදනිමි.

එහෙත් මේ පෙලගැසෙන්නේ යුක්තිය වෙනුවෙන් සාපිපාසිතවූවන්ගේ හඩබව නම් නිසැකවම දනිමි.

මාකස් ප්‍රියන්ත පෙරේරා
10/11/2021

Thursday, 4 November 2021

ලාංකික කිතු දන පුබුදුව ඇති කල ඔස්කා අබේරත්න පියතුමා

ගරු ඔස්කා අබේරත්න පියතුමා ස්වර්ගස්තවූ බව අසා අතීශයෙන්ම කණගාටුවට පත්වුවෙමි. ඔස්කා අබේරත්න පියතුමා මට අවසාන වශයෙන් මුණගැසුනේ මීට වසර 25කට පමණ පෙරය. ඒ ඉරණවිල ඇමරිකානු හඩ ව්‍යාපෘතිය සදහා හලාවත ඉරණවිල ග්‍රාමයේ ඉඩම් අත්පත් කරගැනීමට එරෙහිව ගොඩනැගුන ජාතික ව්‍යාපාරයේ කටයුතු කරමින් සිටි යුගයේ ය. සුදු වතින් සැරසුන කිතු දන පුබුදුවේ සමාජික සමාජිකාවන් සමග ඉරණවිල ග්‍රාමයේ කදවුරු බැදගනිමින් පාදනමස්කාර මෙහෙයන් සිදුකරමින්, පෙළපාලි, උද්ගෝෂණවල නිරතවෙමින්, දෙන දෙයක් කමින්, ලද තැනක බයිබලය දිගහැර ගනිමින් දේව වචනය මනස්කාන්ත ලෙස බෙදාගත්, මහත් අධ්‍යාත්මික ජිව ගුණයක් ප්‍රදර්ශනය කල සරල චාම් දිළිදු ජිවිතයක් ගතකල සැබෑ කිතුනු පියතුමෙක්වූ එතුමෝ දැන් සදහටම දෑස් පියාගෙනය. ඉරණවිලට එපිට කණ්ඩලමේදීද, වෙනත් අවස්ථා කිහිපයකදීම මුණගැසුන එතුමන්ව නැවත හමුනොවන බව සිහිවත්ම දැනෙන කණගාටුව අපමණය. ඊටත් වඩා පසුගිය වසර 25ක කාලය පුරාවටම කෙතරම් ඉඩප්‍රස්ථා සැලසුනද එතුමා හමුවීමට නොයෑම ගැන මා මහත්සේ ලතවෙමි. එතුමන් වැනි පියතුමෙක් නැවත හමුවීමට අවස්ථාවක් නොලැබෙන බව සිහිවනවිට අප කෙතරම් අවාසනාවන්තයෝදැයි සිතෙති. 

ඔස්කා අබේරත්න පියතුමා වඩාත්ම ප්‍රකටව පැවතියේ එතුමා බිහිකළ කිතු දන පුබුදුව නිසාය. කිතු දන පුබුදුව වූ කලී ලංකා කතෝලික සභාව තුල පැන නැගුන සුවිශේෂමවූ කිතුනු එකතුවකි. සභාව තුලත්, කිතුනු ජනතාව තුලත්, රටතුලත් අධ්‍යාත්මක, සංස්කෘතික සහ ජිවිත පුබුදුවක් ඉලක්ක කරගෙන පිහිටුවාගත් කිතු දන පුබුදුව ක්‍රිස්තියානි ජිවගුණය ප්‍රතිස්ථාපානය කිරීමට ශුද්ධාත්ම ආලෝකය ඉල්ලා හඩනගා යාක්ච්චා කල කිතුනු සංඝයකි. වෛයිවර්නවත්වුත්, අලංකාරවුත්, මහෝශාක්‍යවුත්, විනෝදවත්වුත් ජිවිතයක් ගතකල ලාංකික කිතුනුවන්ට ඉන් එහාට කිමිදී ගිය සැබෑ කිතුනු වටිනාකම් මතුකරගත් අධ්‍යාත්මික චිත්තප්‍රීතියක් සොයායන්නට කිතු දන පුබුදව මන් පෙත් විවර කළේය. එහෙත් එකී හරයන් හදුනාගන්නවා වෙනුවට ලංකික කතෝලිකයෝ කිතු දන පුබුදුව හදුනාගත්තේ සුදු අදින, තමන් උරුම කරගත් සංස්කෘතික අංගෝපාන්ගයන්ට අංචි අදින, සභා විරෝධී, දේශීයකරණය යැයි  කියමින් සිංහල-බෞද්ධ සංස්කෘතික අංග ගෙඩිපිටින් කිතුණු ජනයා මත පටවන්නට හදන එහෙටත් නැති මෙහෙටත් නැති ව්‍යාපාරයක් ලෙසය. 

එහෙත් කිතු දන පුබුදුව ද දෙවන වතිකානු මන්ත්‍රණ සභාව දිරිමත් කල 'ගිහි-සභා ප්‍රබෝධය' සහ 'දේශානුරූප සභාවක්' ගොඩනැගීම ඉලක්ක කරගෙන පිහිටවූ ජාත්‍යන්තර Charismatic Christians කිතුනු ව්‍යාපෘතියේම කොටසක්  ලෙස මෙරට  කතෝලිකයෝ හදුනා නොගත්හ. කිතු දන පුබුදුවද තම කිතුනු ව්‍යාපෘතිය සභා සම්මතයන් තුල දිරිමත්කල, ජාත්‍යන්තර මුලයකින් පැනනගින ලද  ගෝලීය කිතුනු  ව්‍යායාමයක කොටසක් යැයි යන්න හදුන්වාදීමට ප්‍රමාණවත් පරිදි කටයුතු නොකලේය. 

අඩුම තරමින් කිතු දන පුබුදුව මෙරට තුල බිහි කිරීමට ගරු ඔස්කා අබේරත්න පියතුමාට ශුද්ධාත්ම දානය ලද එතුමාගේ ජිවිත අත්දැකිමවත්  නිසි පරිදි  සෙසු කිතුනුවන් සමග කිතු දන පුබුදුව බෙදා ගත්තේ නම් මෙරට කිතුනුවන් අතර ඔවුනට වඩ වඩාත් මුල් බැසගැනිමට ඉඩ ප්‍රස්තා ලැබීමට හේතුවීමට ඉඩ තිබුණි. 

1932 මැයි 5 වෙනි දින මොරටුවේදී  උපතලද ඔස්කා අබේරත්න 1957 පෙබරවාරි 02 දින තෝමස් කුරේ කාදිනල්තුමා විසින් පුජකවරයට එසවන ලදුව තරුණ කිතුනුවන් වෙනුවෙන් වැඩ කිරීමට යොමුකරන ලද පියතුමෙක් විය.  ලෝක ව්‍යාප්ත තරුණ ක්‍රිස්තියානි ව්‍යාපාරයේ (YCS) ලංකා ශාඛාව බිහිකළ එතුමා 1957 සිට මෙරට ක්‍රිස්තියානි තරුණ කොටස් තුල ක්‍රියාකාරී වැඩ කොටසක් ඉටුකළ පියතුමෙක් විය. දැන් කටුනායක ගුවන් හමුදා කදවුරට නතුකරගෙන ඇති මීගමුව ගොලුවපොකුණ වත්තේ පැවති තරුණ ක්‍රිස්තියානි ව්‍යාපාරයේ තරුණ කදවුරුවලට මගේ දෙමව්පියන්ද තරුණ තරුණියන්ව සිටියදී සහභාගීවී ඇත. එකල කිතුනු තරුණ තරුණියන අතර අතිශය ජනප්‍රියව පැවති තරුණ ක්‍රිස්තියානි ව්‍යාපාරයට කණකොකා හැඩළුවේ 1971 කැරැල්ලත් සමගිනි. 

තමන්  අවිහිංසාවාදීව 'අපි විප්ලවය  නොකරමු, විප්ලවය අපිම වෙමු' යන තේමාව මුල් කරගත් ජෝසප් කාඩයින් පියතුමාගේ පරමාදර්ශය තුල ගොඩනැගු  තරුණ ක්‍රිස්තියානි ව්‍යාපාරයේ තරුණ තරුණියන්ද 71 කැරැල්ලට සම්බන්දවනු දැක මහත්සේ කලකිරුණු එතුමෝ සිය පුජක කැදවීම ගැනද කලකිරුණි. එය වටහාගත් එවකට කාදිනල් කුරේ හිමිපාණෝ එතුමන්ව රෝමයට යොමුකර අධ්‍යත්මික ප්‍රභවය නැවත සොයායන්නට යොමුකලේය. එතනින් ද පරිපුර්ණත්වයකට පත්වීමට නොහැකිවූ බව කුරේ කාදිනල්තුමාට අබේරත්න පියතුමා දැන්වූ හෙයින් එතුමා ඔස්කා අබේරත්න පියතුමාව එංගලන්තයේ මැන්චෙස්ටර පළාතේ විසු Bob Balkam පවුලේ නිවසේ ටික කාලකට නැවතීමට යන්න යැයි දැන්වුහ. Bob පවුලේ නිවැසියන් සමග සිටියදී ඔවුන්ගේ යැදුම් වැඩසටහනකට සභභාගිවූ එතුමා මත ඔවුන් සියල්ලන් අත තබා යාක්ච්චා කරමින් ඔබ දෙවියන්ගෙන් අපේක්ෂා කරන්නේ කුමක්දැයි විමසුහ. යහපත් පුජකයෙක්වීම සිය අපේක්ෂාව බව ඔහු ඔවුන්ට දැන්වුහ. එකෙනෙහිම තමාමත කිසියම් ශක්තියක් ආරෝපණයවූ බවත් ශුද්ධාත්මයන් තමා මත ප්‍රභාවත්වූ බව දැනුන බව එතුමෝ  ප්‍රකාශකර  ඇත. Bob Balkam ඇතුළු කණ්ඩායම ජාත්‍යන්තර Charismatic Christians කිතුනු ව්‍යාපාරයට සම්බද ශුද්ධාත්ම ආලෝකය වෙනුවෙන් වැඩකරන කණ්ඩායමක් බව සිරි ඔස්කා අබේරත්න  පියතුමා පසුව දැනගත්හ. වහා ශ්‍රී ලංකාවට පැමිණි  ඔස්කා අබේරත්න පියතුමා තම අත්දැකීම බෙදාගැනීමට කිතුනු සංඝ ගොඩනැගීමට කාදිනල් කුරේ හිමියන්ගෙන් අවසර ඉල්ලීය. ඔස්කා අබේරත්න පියතුමා පිහිටවූ ලංකා කිතු දන පුබුදුව බිහිවුයේ ඒ අනුවය.  

කිතු දන පුබුදුව ලංකික සභාවේ මෙතෙක් නොවීවිරු ලෙසින් දැඩි කිතුනු  පුබුදුවකින් කිතුනු  ජනයා අතර වේගයෙන් පැතිර යන්නට  විය. ඒ සම්බන්දයෙන් ප්‍රසංසා මෙන්ම දැඩි විවේචනද එල්ලවිය. එහෙත් ඒ සියල්ල හමුවේ එවකට ලංකික කතෝලික සභා එඩේරා ලෙස කාදිනල් කුරේ හිමියන්  ප්‍රකාශ කලේ  ''මෙය මනුෂ්‍යයන් පිරිසක් විසින් සිදුකරන කටයුත්තක් නම් එය කැඩී බිදී නවතිනු  ඇත. එහෙත්  දෙවියන් වහන්සේ විසින් සිදුකරනු ලබන්නක් නම් එය කිසිවිටකත් නොනවතිනු ඇත'' යනුවෙනි.  සිරි  ඔස්කා අබේරත්න පියතුමා ස්වර්ගස්ථ වී ඇති මේ මොහොතේ පවා කාදිනල් කුරේ හිමියන්ගේ ඒ වැකිය  අදාලය. 

ගරු සිරි  ඔස්කා අබේරත්න පියතුමාට මොක්සුව පතමු !!!

මාකස් ප්‍රියන්ත පෙරේරා 

04/11/2021

Friday, 29 October 2021

නිදහසින් පසු ලංකා කතෝලික සභාවට මගපෙන්වූ ලංකාවේ ප්‍රථම කාදිනල් තෝමස් කුරේ.

මීගමුවේ තවත් උදාර යුග පුරුෂයෙක් තමයි ලංකාවේ ප්‍රථම කාදිනල්වරයාවූ තෝමස් බෙන්ජමින් කුරේ කාදිනල්තුමා. අදට (29/10) එතුමා මියගොස් වසර 33ක් ගතවෙනවා. 1901 දෙසැම්බර් 28 මීගමුව පෙරියමුල්ලේ දිළිදු පවුලක එකම දරුවා ලෙස උපත ලැබූ එතුමා 1945 දෙසැම්බර් 14 වෙනිදා කොළඹ අගදරගුරුවරයා ලෙසත්,1955 පෙබරවාරි 12 වෙනිදා ලංකාවේ ප්‍රථම කාදිනල්වරයා ලෙසත් පත්කරනු ලබනවා. සිය 75 වන උපන්දිනයට මාස තුනකට පෙර එනම් 1976 සැප්තැම්බර් 2 වෙනිදා එතුමා සිය ධූරවලින් ඉල්ලා අස්වී විශ්‍රාම යනවා. ඒ 6වන පාවුළු පාප්වහන්සේ 1966දී යෝජනා සම්මතකල ආකාරයට රදගුරුවරයෙකු වයස 75වන විට විශ්‍රාමයෑම සම්බන්දයෙන් යම් සභා සම්මතයක් ගොඩනැගේමින් තිබු අවධියක. එතුමාගෙන් පසුව කොළඹ අගදරගුරුවරයා ලෙස පත්වන්නේත් තවත් මීගමුවේ යුග පුරුෂයෙක්වූ ගරු නිකුලස් මාකස් ප්‍රනාන්දු අගරදගුරුවරයායි. එතුමා ගැන මම මීට පෙර ලියා තිබෙනවා (ඒ ගැන මෙම යොමුවෙන් කියවන්න පුළුවන) 1988 අද වැනි දිනක, එනම්  ඔක්තෝම්බර් 29, තමයි එතුමා ස්වර්ගස්ථාවුයේ. 

කාදිනල් තෝමස් කුරේ අගදරගුරුවරයා නිදහසින් පසු ශ්‍රී ලංකා කතෝලික සභාව ගොඩනැගිය යුතු ආකාරය පිළිබවද මනා පදනමක් දැමු  කතෝලික සභා නියමුවා ලෙස දැක්වුවහොත් එහි කිසිවරදක් නැහැ. නිමල මරිය නිකායේ පියතුමෙක්වු එතුමා පදවි පුජක සේවය ආරම්භ කරමින් එතෙක් විවිධ නිකායවල්වලින් පියතුමන්ලා සපයාගනිමින් මීසම් සහ කතෝලික සභා ආයතනවල පුරප්පාඩු පියවීමේ දුෂ්කරතාවයන් ඉතා සාර්ථකව ජයගනු ලැබු සභා නියමුවෙක්. ඒ අනුව අම්පිටිය දෙව්සත්හල ශ්‍රී ලංකා කතෝලික පුජක පුහුණු ආයතන ලෙස ක්‍රමානුකුලව ගොඩනැගීමත්, ශ්‍රී ලංකා කතෝලික සභාව නිදහසින් පසුව ශක්තිමත්ව ගොඩනැගිමට අවශ්‍යය අනෙකුත් සියලුම අඩිතාලම් දැමිමත් ඉතා දක්ෂ ලෙස සහ දුරදක්නා නුවණකින් සැකසු උදාර සභා නායකයෙක්.

එතුමා ජීවත්වුයේ ලංකාවේ පමණක් නෙමෙයි ලෝකයේම කතෝලික සභාව නවතම ආකාරයකට ගොඩනැගු දෙවන වතිකානු මන්ත්‍රණ සභා යුගයේයි. දෙවන වතිකානු මන්ත්‍රණ සභාවේ ලංකා නියෝජිතයා වශයෙන් පමණක් නෙමෙයි දෙවන වතිකානු මන්ත්‍රණ සභාවේ ප්‍රධානියෙක් ලෙසත් විශාල වැඩ කොටසක් කල එතුමා සභාව දේශීයකරණය කිරීමේ අතිවිශාල කාර්යභාරයක් ඉටුකළ තැනැත්තෙක්. රටේ අධ්‍යාපනය තවදුරටත් ප්‍රවර්ධනය කිරීමට කතෝලික පාසල්වලින් සිදුවියයුතු සේවය තවදුරටත් ප්‍රවර්ධනය කිරිමටත්, සිනමා, කලා, විද්‍යා, අධ්‍යායන සහ විදෙස් භාෂා ක්ෂේත්‍රයන් හි නව ප්‍රවණතා ලාංකික සමාජයට හදුන්වාදීමට කතෝලික සභාවේ බරපැන දරමින් විවිධ  ආයතන බිහිකර ජාති ආගම් බෙදා නොතකා එම ආයතනවල සේවය රටේ ජනයාට ලබාදීමටත් කටයුතුකළ තැනන්වහන්සේ නමක්. ඒසා විශාල දායකත්වයක් ලබාදෙමින් රටේ අධ්‍යාපනයට නව ප්‍රවණතා හදුන්වා දෙමින් රටේ ජනයාට මහගු දොරටුවක් විවෘත කරමින් සිටිනවිට තමයි සිරිමාවෝ බණ්ඩාරනායක රජය විසින් 1962 දී කතෝලික අධ්‍යාපන ආයතන, පාසැල්, රජයට පවරා ගත්තේ. රජයේ එම තීරණය නිසා ජාත්‍යන්තර වශයෙන් ලොවම පිළිගත් ඉංග්‍රීසි භාෂාව ඇතුළුව ඉහල ගුණත්වයක් ඇති අධ්‍යපනයක් ලබමින් සිටි ලාංකික කිතුනුවන්ට පමණක් නොව සමස්ත රටේ අධ්‍යාපනයටත් මරු පහරක් වැදුනි. නමුත් පැමිනී බාධක හමුවේ සිය ජනයා ඉදිරියට ගෙනයන්නට නව මානයන් විවෘත කරගැනීමට එතුමා සමත්වූවා.

 එවැනි දහසකුත් එකක් බාධක හමුවේ කාදිනල්වරයෙකු ලෙස කතෝලික ජනයාට නායකත්වය දෙන්නේ කෙසේද? දේශපාලකයන් සමග කටයුතු කරන්නේ කෙසේද? යන්න දැනගැනීමට නම් අඩුම තරමින් 'ඥානාර්ථ ප්‍රදීපය' සහ 'The Messenger' පුවත්පත්වල හිටපු කතෘවරයෙක්වූ හෙක්ටර්  වෙලගම්පල මහත්තයා 2012දී  ලියු 'සුසිල්වත් අති උතුම් තෝමස් කුරේ  කාදිනල් යුගපුරුශයාණෝ' පොතවත් කියවන්න. එම පොතේ 65-66 වෙනි පිටුවල කියනවා ''ලංකාවේ කතෝලික සසුනේ  නායකයා වශයෙන් දේශපාලන කටයුතුවලට  කෙලින්ම මැදිහත් නොවීම කවදත් කුරේ හිමිගේ ප්‍රතිපත්තිය විය'' කි යනුවෙන්. රාජ්‍ය පාලකයන් සමග සසුන වෙනුවෙන් කතාබහ කිරීමට අවශ්‍යවුවිට එම වගකීම තම නියෝජිතයෙකුට පැවරීම වඩා යෝග්‍ය බව එතුමා දුටුයේය'' කියලත් වැඩි දුරටත්  කියනවා. යම් දෙයක් සම්බන්දයෙන් රාජ්‍ය සමග කටයුතු කිරීමට උවමනාවූ විට ඒ සදහා රදගුරු මණ්ඩලය විසින් කවුරු හෝ පත්කිරීම තමයි ලංකාවේ කතෝලික  සභාව එවකට අනුගමනය කල සම්ප්‍රදාය යැයි කියා  එම පොතේ දැක්වෙනවා. නිකලස් මාකස් අගරදගුරුවරයාත් එම ක්‍රමයම අනුගමයකලා. එහෙත් කාලය අනුව එය ක්‍රමයෙන් වෙනස්වුනා. විශේෂයෙන්ම ඔස්වල් ගෝමස් රදගුරුතුමාගේ කාලයේ පටන් ඒ වෙනස්කම් දැකිය හැකියි. රාජ්‍ය නායකයන් සමග ඍජුව හමුවී කටයුතු කිරීම ඇරබුනේ කාදිනල් රන්ජිත් මැල්කම් අගරදගුරුවරයාගේ කාලයේ සිට නෙමෙයි අගරදගුරු ඔස්වල් ගෝමස් රදගුරුතුමාගේ කාලයේ සිට බවයි මගේ නිරීක්ෂණය. 

 කාදිනල් තෝමස් කුරේ අගදරගුරුවරයා සිය මුළු ධුර කාලයටම (1965-1988) අගමැති සමග මුහුණට මූණ හමුවී කතා කර තියෙන්න 1970 අග  6වෙනි පාවුළු පාප්වහන්සේ ලංකාවට ආපු අවස්ථාවේ පමණයි. එවකට අගමැතිනිය සිරිමාවෝ බන්ඩාරනායක සා. බ්‍රිජට් (St. Bridget) පාසැලේ ආදී සිසුවියක් ලෙස එතුමාගෙන් පාසැලේ තෑගි ප්‍රධාන උත්සවයකදී  සම්මානයක් පවා හිමිකරගත් බව අගමැතිනිය පසු කලකදී සදහන් කරලත් තියෙනවා.  එහෙත්  අගමැති හෝ කිසිදු දේශපාලකයෙකු සමග හිතවත්කම් පවතවාගෙන යෑමට ඔහු උනන්දුවී  නැහැ. රටේ රාජ්‍ය නායකයාවූ අග්‍ර ආණ්ඩුකාර (පසුව ජනාධිපති) විලියම් ගොපල්ලව මහතාවත් කාදිනල් තෝමස් කුරේ අගදරගුරුවරයා හමුවී ඇත්තේ එකම එක වතාවකයි. ඒ එතුමා ලංකාවේ ප්‍රථම කාදිනල්වරයා ලෙස පත්කර පැමිණීමෙන් පසුවයි. කාදිනල්වරයා ලෙස අග්‍ර ආණ්ඩුකාර හමුවීම ගැන හෙක්ටර් වෙලගම්පල මහතාගේ කෘතියේ 150-151 පිටුවේ දක්වන්නේ මෙහෙමයි: ''තේ පැන් සංග්‍රහයක් සදහා රජගෙදරට පැමිණෙන ලෙස ලකිසුරු විලියම් ගොපල්ලව වෙතින් අගරදගුරු හිමියන්ට ඇරයිම් කෙරුණි ... කුරේ හිමියෝ 1963 ජනවාරි මස 24 වෙනිදා රජගෙදර  දී  ලකිසුරු සමග පැයක පමණවේලා සතුටු සාමිචියේ යෙදුනාහ. ලකිසුරු දේශපාලකයෙකු නොවුවත් තමන් රජගෙදරටයෑම නිසා ජනතාව අතර වැරදි අවබෝධයකට ඉඩ තැබීමට කුරේ හිමි නොකැමැති විය...'' එහින් ඒ සම්බන්දයෙන් කරුණු දක්වා කතෝලික ජනයාට නිවේදනයක් පවා නිකුත් කිරීමට එතුමා කටයුතු කර තිබුණා. ඒ තරමට ඔහු දේශපාලකයන් සමග ඇසුර ගැන පරිස්සම්වුවා. ඒ විතරක් නෙමේයි, එතුමා පෙන්වා දුන්නා 'ප්‍රජා සේවයට', දේශපාලනයට, වඩාත් සුදුසු වන්නේ යහපත් පුද්ගලයන් මිසක් නිකන් 'නමට ආගම අදහන්නන් නෙමෙයි' කියලයි. දේශපාලකයින්  සම්බන්දයෙන් එතුමාගේ මතය ඒ ආකාරයි. ඔහු ඒ බව සදහන් කර ඇත්තේ මීගමුව මහනගර සභාවේ නගරාධිපති ලෙස කිතුනුවෙකු නොවන විජයරත්නම් මහතාව පත්කරගැනීම සම්බන්දයෙන් මාධ්‍යවේදියෙකු එතුමාගෙන් අහපු ප්‍රශ්නයකට පිළිතුරක් ලෙසයි. ඕනේ නම් බලන්න හෙක්ටර් වෙලගම්පල මහත්තයාගේ ඉහත කෘතියේ 183 පිටුවේ සදහන් විස්තරය. 

කාදිනල් කුරේ එහෙම නිවැරදි පිළිවෙතක ජීවත්වූ ගැබුරු ධර්මයක්, ශික්ෂණයක් ප්‍රගුණ කල සැබෑ සභා නායකයෙක්. සුසිල්වත් ජිවිතයක් ගතකල සැබෑ සභා   එඩේරෙක්. අදටත් එතුමා නමින් යදිමින් පිහිටපතන ජනතාවක් සිටිනවා. එම නිසාම එතුමා කෙදිනක හෝ ශාන්තුවරයෙක් ලෙස නම් කිරීමට ඉඩක් තිබෙනවා. අදටත් ඒ සදහාවූ වැඩ පිළිවෙලක්  සභාව තුල ක්‍රියාත්මකවෙනවා. එතුමාගේ දේහය තැම්පත් කර ඇත්තේ එතුමා මහත් වෑයමකින් ගොඩනැගු රාගම තේවත්තේ පිහිටි ජාතික බැසිලිකාවෙයි. 

එතුමාට  මොක් සුව අත්වේවා!!!

මාකස්  ප්‍රියන්ත  පෙරේරා

29/10/2021

Monday, 25 October 2021

කොලින් පවෙල් (Colin Powell)-ඇමරිකානු ඉතිහාසයේ ඉහලින්ම ඔසවා තැබූ බෆොලෝ සොල්ජර් (Buffalo Soldier)

Black History Month කියන්නේ කළු ජාතිකයින්ගේ පීඩිත ඉතිහාසයට එරෙහිව ඔවුන්ගේ අභිමාවත් නැගීසිටීම් සමරන මාසයක්. ඇමෙරිකාවේ සහ කැනඩාවේ මේ සැමරුම යෙදෙන්නේ පෙබරවාරි මාසේ. එහෙත් යුරෝපයේ බොහෝ රටවල, විශේෂයෙන්ම බ්‍රිතාන්‍යයේ, Black History Month නම් කළු ජාතිකයින්ගේ පීඩිත ඉතිහාසයට එරෙහිව ඔවුන්ගේ අභිමාවත් නැගීසිටීම් වාර්ෂිකව සමරන්නේ ඔක්තෝම්බර් මාසේදීයි. ඇමෙරිකාවේ සහ කැනඩාවේ මේම සැමරුම පෙබරවාරි මාසේ යෙදීමට හේතුවක්ව ඇත්තේ 13 වෙනි ව්‍යවස්ථා සංශෝදනය ඔස්සේ වහල් සේවය සහ දාසකම තහනම්කල (abolished slavery and involuntary servitude) ඇමරිකාවේ 16 වෙනි ජනාධිපති ඒබ්‍රහම් ලින්කන්ගේ (Abraham Lincoln) උපන් දිනය පෙබරවාරි 12 යෙදීමත්, ඇමරිකාවේ කළු ජාතිකයන්ගේ නිදහස් සටනේ පුරෝගාමියෙකුවූ ෆෙඩ්රික් ඩග්ලස්ගේ (Frederick Douglass) උපන් දිනය පෙබරවාරි 14 යෙදීමත්  කරනුකොට ගෙනයි. 

මා මේම  Black History Month ගැන අවධානය යොමුකලේ මේ ඔක්තෝම්බර් මාසය නිසාවත්, Black History Month පටන්ගත් Association for the Study of Negro Life and History නම් වූ අධ්‍යනය ආයතනය පිහිටවූ Carter G. Woodson ගැන කතා කිරීමටවත් නොව, ඔක්තෝබර් 18 වෙනිදා පශ්චාත් කෝවිඩ් තත්වයක් නිසා මියගිය Colin Powell ගැන අවධානය යොමුකිරීමටයි.

කවුරුත් දන්නා ලෙස  කොලින් පවෙල් (Colin Powell) යනු ඉරාකය සහ පැනමාව ආක්‍රමණය කල ඇමෙරිකානු  හමුදා ප්‍රධානියායි. ඇමෙරිකානු මිලිටරි යාන්ත්‍රණයේ ප්‍රකට චරිතයක්. ආක්‍රමණිකයෙක්, මර්ධකයෙක්, ඇමරිකානු ප්‍රචණ්ඩ රාජ්‍ය යාන්ත්‍රණයේ නියමුවෙක්. ඒ සියල්ල අවිවාදිත සත්‍යයන්. එහෙත්  ඒ අතරත් ඔහු ගැන කියවෙන තවත් කාරණයක් තමයි ඔහු ඇමෙරිකාවේ ප්‍රථම කළු ජාතික හමුදා ප්‍රධානියාය මෙන්ම  ඇමෙරිකාවේ ප්‍රථම කළු ජාතික රාජ්‍ය ලේකම් වරයාය කියන කාරණා. ඇත්තටම මම අවධානය යොමුකරන්නේ සුදු ජාතිකයන ආධිපත්‍ය දැරූ  එම තනතුරුවලට ඔහු වැන්නෙක් පත්වුයේ කෙසේද යන්න  ගැනයි. ඔහු ඉතාම පහල තැනකින් පැමිණි, අප්‍රතිහත ධෛර්ය මත සිය ජීවිතය ගොඩනගාගත්ත දැවැන්ත මනුෂයෙක් බවය ඔහුගේ ජිවිත කතාව දෙස හැරී බැලිමේදී පෙනීයන නමුත් වැඩි දෙනාගේ අවධානය යොමුනොවන කරුණක්. 

කොලින් පවෙල් (Colin Powell)ගේ පියා ජැමෙයිකාවෙන් ඇමෙරිකාවට සංක්‍රමණයවූ කළු ජාතිකයෙක්. මවද ස්කොට්ලන්තයෙන් ඇමරිකාවට සංක්‍රමණයවූ  තැනැත්තියක්. පියා වරාය ලිපිකරුවෙක් ලෙසත්, මව ඇදුම් මසන්නියක් ලෙසත් සේවයකල සාමාන්‍ය මිනිස්සුන්. කොටින්ම කොලින් පවෙල් (Colin Powell) වයස අවුරුදු 13-14 වෙද්දීම නැගෙනහිර යුරෝපායයෙන් ඇමෙරිකාවට සංක්‍රමණයවු ජුදෙව් ජාතිකයන් පවත්වාගෙන ගිය කඩයක වැඩ කිරීමට පවා ගොස් ඇති අගහිගකම්වලින් යුතු දරුවෙක්. පාසැල වියේදී එතරම් දස්කම් නොදැක්වූ සාමන්‍ය අධ්‍යාපනයක් ලැබපු තැනැත්තෙක්. එහෙත්  පවෙල්ගේ ජීවිත කතාව කියවනවිට පෙනීයන දෙයක් තමයි ඉහත සදහන්කල ජුදෙව් කඩේ වැඩකිරීමටයාම තුල පවෙල් ගොඩනගාගත් යුදෙව් මිනිසුන්ගේ ඇසුර ඔහුගේ ජිවිතයට, ඔහුගේ සමාජනුයෝජනයට, ඔහුගේ ජිවිතයේ ඉදිරිගමනට විශාල ලෙස බලපාලා ඇති බව. ඇත්තවශයෙන්ම, නැගෙනහිර යුරෝපයේ යුදෙව් මිනිස්සුන් කතා කරන යිඩිෂ් (Yiddish) යුදෙව් බස පවා පවෙල්ට හොදින් කතා කිරීමට හැකිව තිබුනා. වරක් ඇමරිකානු රාජ්‍ය ලේකම්ව සිටියදී ඊශ්‍රායෙල් මාධ්‍යවේදියෙකුට ඔහු ප්‍රසිද්ධියේ පිළිතුරු දුන්නේ යිඩිෂ් (Yiddish) යුදෙව් බසිනුයි. ගැටවරවියේ සිට ඉහතකී යුදෙව් ජනයා සමග පවෙල් ගොඩනගාගත් ඇසුර වෙනත් සමවයසේ කොලු නාඩයන් සහ ඇසුරට ලක්වී එක් එක් මාවත්වලට යොමුවෙනවාට වඩා ඔහුව කිසියම් දිශානතියක් කෙරෙහි   යොමුකරන්නට  ඇති බව මගේ කියවීමයි. 

කෙසේවෙතත් කොලින් පවෙල් (Colin Powell) ගේ ජිවිතය ගොඩනැගෙන්නේ ඔහු ඇමෙරිකානු හමුදාවට එක්වූවායින් පසුවයි. ඔහු 1958දී විශ්ව විද්‍යාල ශිෂ්‍යයෙක්ව සිටියදී ඇමරිකානු අතිරේක හමුදාවේ නිලනොලත් නිලධාරියෙක් ලෙස ස්වේචා පදනමකින් (Reserve Officers) ඇමරිකානු  පාබල හමුදාවට එක්ව සිටියා. පසුව විශ්ව විද්‍යාලයෙන් පිටවූ හැටියේම දෙවෙනි  ලුතිනන් කෙනෙකු ලෙස ඇමරිකානු නිත්‍යය හමුදාවට බැදුනි. එසේ පටන් ගත් ඔහුගේ හමුදා ජිවිතයේ තීරණාත්මක මංසංධියවුයේ වියට්නං යුද්ධයයි. ඔහු තුවාල ලබා ටික දවසකට රෝහල් ගත්ව පවා සිට සුවවී නැවත සක්‍රිය හමුදා සේවයට යොමුවන්නේත්උසස්වීමක් ලද හමුදා නිලධාරියෙකු ලෙසයි. වියට්නාම් යුද්ධයේ මෙහෙයුම් කිහිපයටම ඔහු නායකයත්වය දී තිබෙනවා. වියට්නාම්  යුද්ධයෙන් පසුව ඇමැරිකානු හමුදා උපදේශකයෙක් බවට පත්වූ ඔහු 1987දී රෝනඩ් රේගන් (Ronald Reagan) ජනාධිපතිවරයාව සිටියදී ඇමරිකාවේ  ජාතික ආරක්ෂක උපදේශක ලෙස පත්කර ගන්නවා. ඉන් අනතුරව බලයට පත් ජෝර්ජ් බුෂ් (ජෝර්ජ් බුෂ් සීනියර්-George H. W. Bush) ඔහුව ඇමරිකානු හමුදාවේ ජෙනරාල්වරයා ලෙසත් ඇමරිකානු හමුදා ප්‍රධානියා ලෙසත් (Chairman of the Joint Chiefs of Staff) 1989දී පත්කරනු ලබනවා. එය පිමි කිහිපයකින් පෙරට පැමිණීමක්. අවසානවශයෙන් ඔහු නතර වුයේ ඇමරිකාවේ ප්‍රථම කළු ජාතික හමුදා ප්‍රධානියා ලෙස පමණක් නොවෙයි, එරට ප්‍රථම කළු ජාතික රාජ්‍ය ලේකම්වරයා (United States Secretary of State) බවට පත්වීමෙනුයි. ඒ 2001දී ජෝර්ජ් බුෂ්ගේ පුතාවූ George W. Bush ජනාධිපතිවරයා යටතේයි. 

පසුකලක ටෙක්සාස් ප්‍රාන්තයේ තෙල් සමාගමක අධ්‍යක්ෂකයෙක් ලෙස ව්‍යාපාරිකයෙක් වශයෙන් බුෂ් පවුල සමග ඔහු ගොඩනගාගෙන තිබුණු සම්බන්දය ඔහුගේ ප්‍රගමනයන්ට වඩා හේතුවූ බවට පිළිගත හැකි තර්කයක්. එහෙත් සුදු මිනිස්සුන්ගේ ආධිපත්‍යයක් පවතින ඇමරිකන් ඉහල හමුදා නිලධාරිතන්ත්‍රය සහ රාජ්‍ය පරිපාලන ක්ෂේත්‍රයට මුලසිට පුහුණුකරන සුදු ජාතිකයන් රාශියක් අභිබවා එකී තනතුරුවලට යම්  අභියෝගයක් සහිතව පත්වීම දක්වා පැමිණීමත් එක්තරා  ආකාරයක කොලින් පවෙල්ගේමවූ අරගලයක ජයග්‍රහණයක්. 

ඔහු එම සේවය අවසන් කරනෙත් යුද්ධය පිලිබදව ඔහුගේමවූ මතවදයකුත් ඉදිරිපත් කරලයි. "Powell Doctrine"  ලෙස එම මතවාදය තුල යුද්ධය ආරම්භය මෙන්ම අවසානයත් මුලෝපායික සැලසුමකින් සමන්විතවුවක් වියයුතු බව ඔහුගේ ඉගැන්වීමයි. එය දැනටමත් හමුදා අද්ෂ මෙහෙයුම් අධ්‍යනවල හදාරන්නක්, උගන්වන්නක්. ඒවගේම බෆොලෝ සොල්ජර් (Buffalo Soldier) ලෙස  - බොබ් මාලිගේ (Bob Marley) අර්ථයෙන්ම හදුන්වන 'ඇමරිකාවේ කළු ජාතික හමුදා සෙබළුන්ගේ අතරින් වඩාත්ම සාර්ථකවූ මෙන්ම ඔවුන්ගේ දායත්වය සහ වීරත්වය (legacy of the Buffalo Soldier) පෙරට ගෙනගිය කළු හමුදා සෙබලා සලකන්ත් පවෙල්ව පිළිගැනීමට ලක්වෙනවා  - Powell has been a long time champion of recognising the legacy of the Buffalo Soldier at the post.

ඉතින් කළු ජාතිකයින්ගේ පීඩිත ඉතිහාසයට එරෙහිව ඔවුන්ගේ අභිමාවත් නැගීසිටීම සිහිකරන Black History Month මාසේයේම අභිමානවත් කළු ජාතිකයෙක් ලෙස මියයෑමට ලැබීමත් කොලින් පවෙල් (Colin Powell)ගේ භාග්‍යයක් නෙමේද? 

මාකස් ප්‍රියන්ත පෙරේරා 

25/10/2021